Στην αναβάθμιση των σχέσεων Ελλάδας–Λιβάνου σε στρατηγική εταιρική σχέση, με ενισχυμένη συνεργασία στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της άμυνας, της ενέργειας και των υποδομών, συμφώνησαν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν, κατά τη συνάντησή τους τη Δευτέρα 31 Αυγούστου στο Μέγαρο Μαξίμου.
Η επίσκεψη του Λιβανέζου Προέδρου στην Αθήνα είναι η πρώτη από αρχηγό του κράτους του Λιβάνου εδώ και 14 χρόνια, σε μία περίοδο κατά την οποία η Βηρυτός επιχειρεί να ενισχύσει την κρατική εξουσία, να σταθεροποιήσει το νότιο τμήμα της χώρας και να διαμορφώσει ένα νέο πλαίσιο σχέσεων με το Ισραήλ.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι Αθήνα και Βηρυτός προχωρούν ουσιαστικά στην αναβάθμιση της διμερούς σχέσης, με στόχο τη θεσμοθέτηση Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας. Το νέο σχήμα προβλέπεται να καλύπτει κρίσιμα πεδία, μεταξύ των οποίων η εξωτερική πολιτική, η άμυνα, η ενέργεια και ο πολιτισμός, δίνοντας πιο μόνιμο και θεσμικό χαρακτήρα στον ελληνολιβανικό διάλογο.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στην κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα του Λιβάνου. Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι η Αθήνα στηρίζει την προσπάθεια της λιβανικής ηγεσίας για ενίσχυση των κρατικών θεσμών και αποκατάσταση της εξουσίας της κεντρικής κυβέρνησης σε ολόκληρη την επικράτεια.
«Η ασφάλεια του Λιβάνου και του Ισραήλ δεν αποτελούν αντικρουόμενους στόχους», τόνισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συνδέοντας τη βιώσιμη σταθεροποίηση με το Διεθνές Δίκαιο, την εφαρμογή της Απόφασης 1701 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τον σεβασμό της κυριαρχίας των κρατών της περιοχής. Παράλληλα, εξέφρασε την υποστήριξή του στην επιλογή του Zoζέφ Αούν να επενδύσει στη διπλωματία και στον απευθείας διάλογο με το Ισραήλ υπό αμερικανική διαμεσολάβηση.
Ο Λιβανέζος Πρόεδρος από την πλευρά του κατέστησε σαφές ότι η Βηρυτός θεωρεί τη διπλωματική οδό ως τη μόνη ρεαλιστική λύση, υποστηρίζοντας ότι η στρατιωτική ισχύς δεν μπορεί να επιλύσει τη μακρόχρονη αντιπαράθεση. Ζήτησε, επίσης, τη συνδρομή της Ελλάδας στην εφαρμογή της συμφωνίας-πλαισίου με το Ισραήλ, επιμένοντας ότι οι δεσμεύσεις πρέπει να εφαρμόζονται πλήρως και από τις δύο πλευρές.
Στήριξη στις Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου
Κεντρικό σημείο των συνομιλιών αποτέλεσαν οι Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου, τις οποίες η Αθήνα αντιμετωπίζει ως βασικό πυλώνα για την αποκατάσταση της κρατικής κυριαρχίας και της ασφάλειας.
Ο Μητσοτάκης διαβεβαίωσε ότι η ελληνική υποστήριξη δεν περιορίζεται σε πολιτικές δηλώσεις, αλλά περιλαμβάνει και υλική βοήθεια. Η Ελλάδα έχει ήδη ολοκληρώσει δεύτερη σημαντική αποστολή στρατιωτικού εξοπλισμού προς τον στρατό του Λιβάνου, ενώ ο Αούν αναφέρθηκε στην πρόσφατη παράδοση, μεταξύ άλλων, 13 τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού.
Η Αθήνα εμφανίζεται, παράλληλα, πρόθυμη να ενισχύσει περαιτέρω τις δυνατότητες των λιβανικών δυνάμεων, ώστε το κράτος να μπορεί να ασκεί αποτελεσματική κυριαρχία σε ολόκληρη την επικράτεια και ιδιαίτερα στον νότιο Λίβανο. «Στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τον Λίβανο όχι μόνο με λόγια αλλά με συγκεκριμένες πράξεις», ανέφερε ο Έλληνας πρωθυπουργός, σύμφωνα με λιβανικά μέσα ενημέρωσης.
Στο τραπέζι βρέθηκε και η περίοδος μετά την ολοκλήρωση της επιχειρησιακής εντολής της UNIFIL στο τέλος του 2026. Η ελληνική πλευρά τάσσεται υπέρ μιας οργανωμένης μετάβασης χωρίς κενό ασφαλείας, με αυξημένο ρόλο των λιβανικών Ενόπλων Δυνάμεων και διατήρηση ουσιαστικής διεθνούς και ευρωπαϊκής παρουσίας.
Ενέργεια και νέα αρχιτεκτονική στην Ανατολική Μεσόγειο
Πέρα από την ασφάλεια, η Αθήνα επιδιώκει να εντάξει τον Λίβανο σε ένα ευρύτερο πλέγμα περιφερειακής συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο πρωθυπουργός έθεσε στο επίκεντρο τις προοπτικές για επενδύσεις, εμπόριο, ναυτιλία, μεταφορές, τουρισμό και ενέργεια, καθώς και την αξιοποίηση ελληνικής τεχνογνωσίας για τον εκσυγχρονισμό λιβανικών υποδομών και διυλιστηρίων.
Η ελληνική στρατηγική, όπως παρουσιάστηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αποβλέπει στη μετατροπή της Ανατολικής Μεσογείου από χώρο αντιπαράθεσης σε ζώνη συνδεσιμότητας και συνεργασίας, μέσω ενεργειακών «γεφυρών» και κοινών υποδομών που θα συνδέουν την περιοχή με την Ευρώπη. Στην αρχιτεκτονική αυτή, η Αθήνα θεωρεί ότι ο Λίβανος μπορεί να αποκτήσει κομβικό ρόλο, υπό την προϋπόθεση ότι θα λειτουργεί ως ισχυρό και κυρίαρχο κράτος με αποφάσεις που λαμβάνονται από τους θεσμούς του.
Παράλληλα, η ελληνική κυβέρνηση θέλει το ζήτημα του Λιβάνου να παραμείνει ψηλά και στην ευρωπαϊκή ατζέντα, με στόχο οι συζητήσεις για μια συνολικότερη εταιρική σχέση Ευρωπαϊκής Ένωσης–Λιβάνου να αποκτήσουν νέα δυναμική κατά την ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ, το δεύτερο εξάμηνο του 2027.
Η συνάντηση Μητσοτάκη–Αούν αποτυπώνει, έτσι, μία προσπάθεια να μετατραπεί η παραδοσιακή φιλία Αθήνας και Βηρυτού σε πιο δομημένη γεωπολιτική συνεργασία, με τρεις βασικούς άξονες: ενίσχυση του λιβανικού κράτους, περιφερειακή αποκλιμάκωση και διασύνδεση της Ανατολικής Μεσογείου με την Ευρώπη.
