Ο ιεροκήρυκας, λοχαγός και αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Λιούλιας γεννήθηκε το 1919 στον Κρόκο Κοζάνης.
Μόλις τελείωσε το γυμνάσιο, πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να σπουδάσει στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Αφού αποφοίτησε με άριστα, επέστρεψε στη Μακεδονία και διορίστηκε ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης.
Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 υπηρέτησε στη 15η Μεραρχία Πεζικού ως στρατιωτικός ιερέας με το βαθμό του λοχαγού. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε ενεργά στην αντίσταση εναντίον της τριπλής κατοχής.
Αξιοποιώντας τις επαφές που είχε με καπετάνιους της Εθνικής Αντίστασης, τους μετέφερε πληροφορίες για τις κινήσεις των κατοχικών στρατευμάτων. Συνελήφθη στην Κοζάνη στις 20 Μαΐου 1943, όταν η δράση του έγινε αντιληπτή από τους Γερμανούς.
Έπειτα από δύο ημέρες μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη και κρατήθηκε στο Στρατόπεδο Παύλου Μελά και κατόπιν στις γερμανικές φυλακές 510 Θεσσαλονίκης. Κατά την ανάκριση, παρά τα σκληρά βασανιστήρια, δεν αποκάλυψε τίποτα για να σώσει τους συμπολίτες του.
Όταν ένας Γερμανός στρατιωτικός τον χλεύασε για την ιδιότητά του ως ιερέα, ο Ιωακείμ Λιούλιας απάντησε ψύχραιμα:
«Είμαι Έλληνας παπάς και θα πεθάνω για τη θρησκεία και την Ελλάδα».
Στις 3 Ιουλίου 1943, χωρίς να παραπεμφθεί σε δίκη, τουφεκίστηκε στη Θεσσαλονίκη μαζί με άλλους 50 πολίτες, περνώντας μαζί τους στο πάνθεον των ηρώων του ελληνικού έθνους.




