Leopard 1: Η ιστορία του και η συμβολή του στον Ψυχρό Πόλεμο

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ένα άρμα μάχης, δύσκολα μπορούμε να παραβλέψουμε την μεγάλη ιστορία της Γερμανίας σε αυτόν τον τομέα και ειδικά το Leopard 1 που υπηρετεί εδώ και δεκαετίες στον Ελληνικό Στρατό (LEO1A5).

Από τα ελαφριά Panzer 1 της Wehrmacht που σάρωναν την Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του ’30 και στις αρχές του ’40 με το γνωστό σε όλους “Blitzkrieg” (Αστραπιαίος πόλεμος), μέχρι τα βαριά άρματα τύπου Tiger και Panther που αποδεκάτιζαν τα σοβιετικά Τ-34 στα πεδία των μαχών του Kursk, η Γερμανία αποτέλεσε έναν πρωτοπόρο στον τομέα των Τεθωρακισμένων Οχημάτων Μάχης.

Ωστόσο, παρά την ήττα της τον Μάιο του 1945 και τους σκληρότατους περιορισμούς που επιβλήθηκαν στην χώρα, η Γερμανία κατάφερε και πάλι να γίνει μια από τις κορυφαίες βιομηχανικές “υπερδυνάμεις” στα άρματα μάχης, εισπράττοντας πολλά δισεκατομμύρια ευρώ μέσω των εξαγωγών τους. 

Πότε όμως και για ποιόν λόγο επαναλειτούργησε η Γερμανική Βιομηχανία Αρμάτων;

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή

Μετά την διχοτόμηση της Γερμανίας σε Δυτική και Ανατολική το 1949, το ΝΑΤΟ αφοσιώθηκε στην κατασκευή βάσεων στο δυτικό τμήμα, με έμφαση στις βάσεις συγκέντρωσης και συντήρησης τεθωρακισμένων.

Το κύριο σχέδιο ήταν ένας μεγάλος αριθμός αμερικανικών αρμάτων να σταθμεύει και να συντηρείται στην Ευρώπη και σε περίπτωση πολέμου, τα αμερικανικά πληρώματα να φτάσουν με αεροσκάφη και να τα βρουν όλα έτοιμα.

Από το τέλος της δεκαετίας του ’50 όταν και η ένταση ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα άρχισε να αυξάνεται, ήταν πλέον φανερό ότι σε περίπτωση πολέμου η Γερμανία θα γινόταν το πρώτο πεδίο σύγκρουσης. Γι’ αυτό το λόγο, οι Δυτικοί Σύμμαχοι ξεκίνησαν την διεξαγωγή μεγάλων στρατιωτικών ασκήσεων στο δυτικό τμήμα, με την συμμετοχή Γερμανών στρατιωτών και οχημάτων.

Η Δυτική Γερμανία έπαιζε έναν καθοριστικό ρόλο για το ΝΑΤΟ καθώς όντας μικρή σε έκταση, θα μπορούσε να κατακτηθεί εύκολα και γρήγορα. Επομένως, προκειμένου να ενισχυθεί η ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, δεν θα χρειαζόταν μόνο η δύναμη των ΗΠΑ αλλά και της δυτικής Γερμανίας, η οποία μέχρι τότε δεν είχε το δικαίωμα να κατασκευάζει όπλα και χρησιμοποιούσε ως επί το πλείστον αμερικανικό αμυντικό υλικό.

Τότε λοιπόν η πολιτική εξουσία του ΝΑΤΟ ενέκρινε την επαναλειτουργία της κατασκευής γερμανικών αρμάτων μάχης, κάτι το οποίο προφανώς και δημιούργησε σύγχυση λόγω του μικρού διαστήματος που διαμεσολάβησε από το τέλος του Β’ΠΠ. Απόφαση ωστόσο απαραίτητη για την προστασία της Ευρώπης από τις δυνάμεις του ανατολικού μπλοκ. 

Η μεγάλη επιστροφή 

Το πρώτο μεταπολεμικό άρμα της Γερμανίας, το Leopard 1, ήταν πλέον γεγονός. Επισήμως παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1963, όντας προϊόν κοινοπραξίας των εταιρειών Rheinmetall, Wegmann και Porsche.

Το άρμα χαρακτηριζόταν από την μεγάλη δύναμη πυρός και την υψηλή ταχύτητα, καθώς οι σχεδιαστές του συνειδητά δεν είχαν δώσει ιδιαίτερο βάρος στην θωράκιση. Συγκεκριμένα, επρόκειτο για 70 χιλιοστά θωράκισης ομοιογενούς χάλυβα.

Το κύριο σκεπτικό ήταν ότι λόγω της υψηλής ταχύτητας και ευελιξίας, θα ήταν πολύ δύσκολο για τα πληρώματα των εχθρικών αρμάτων να το χτυπήσουν παρέχοντας έτσι στο πλήρωμα του LEO1 (Leopard 1) τον απαραίτητο χρόνο για να χρησιμοποιήσει το φονικό για την εποχή του πυροβόλο διαμετρήματος 105 χιλιοστών, Royal Ordnance L7. 

Αναφορικά με τα χαρακτηριστικά του οχήματος, τον οπλισμό συμπλήρωναν δύο πολυβόλα MG-3 των 7,62 χιλιοστών.

Το μήκος του ανέρχονταν στα 9,54 μέτρα ενώ το βάρος του στους 42 τόνους. Επιπλέον, κάνοντας χρήση κινητήρα MTU CAM500, μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητα 65 χιλιομέτρων ανά ώρα και να δράσει σε εμβέλεια 450-600χλμ.

Το Leopard 1 αποδείχθηκε ένα κορυφαίο άρμα της εποχής το οποίο συνδύαζε αποτελεσματικά τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά, ωθώντας πολλές χώρες στο να το αποκτήσουν.

Η εξέλιξη του Leopard

Τα έσοδα των γερμανικών βιομηχανιών συνέχιζαν να αυξάνονται, μέχρι που το 1979 ήρθε στο προσκήνιο ο διάδοχος του Leopard 1, το Leopard 2. Κατασκευασμένο από την KMW, αναδείχθηκε σε ένα από τα πιο ευρέως διαδεδομένα άρματα του κόσμου, υπηρετώντας σε 15 στρατούς ανά το κόσμο. 

Όλες του οι εκδόσεις του (Α4, Α5, Α6, Α7) διαθέτουν πυροβόλο των 120χιλ της Rheinmetall (L44 ή L55) ενώ το βάρος τους κυμαίνεται μεταξύ των 55 – 67 τόνων. 

Πείτε μας την γνώμη σας στα σχόλια!

Copyright: Απαγορεύετε η αντιγραφή χωρίς άδεια του NEMESIS HD.