Υπάρχουν τόποι στον χάρτη που ορίζονται από τα σύνορά τους και υπάρχει και η Ελλάδα, που ορίζεται από τις θυσίες της. Σήμερα, 25 Μαρτίου, η Ιστορία δεν μας ζητά απλώς να θυμηθούμε, μας ζητά να αναλογιστούμε το χρέος μας απέναντι στην πορεία του Έθνους.
Τι είναι αυτό που κάνει μια χούφτα ανθρώπους, σε μια βραχώδη γωνιά της Μεσογείου, να επιβιώνουν επί χιλιάδες χρόνια απέναντι σε αυτοκρατορίες που χάθηκαν στη σκόνη του χρόνου; Τι είναι αυτό που κάνει τον Έλληνα στρατιώτη, από τον οπλίτη του Μαραθώνα μέχρι τον πιλότο του F-16, να κοιτάζει τον θάνατο στα μάτια και να του χαμογελά;
Δεν είναι η γεωγραφία. Είναι το DNA της Ελληνικής επιβίωσης. Είναι η βαθιά πεποίθηση ότι αυτός ο τόπος δεν ανήκει σε εμάς, αλλά στους αγέννητους και στους νεκρούς μας. Είναι ένα έθνος που, ιστορικά, δεν μπορεί να νικηθεί, γιατί ακόμα και όταν πέφτει, πέφτει με τέτοιο κρότο που ξυπνάει τις συνειδήσεις ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Οι πρώτες στιγμές του Έλληνα
Η στρατιωτική ιστορία της Ελλάδας δεν ξεκινά το 1821. Δεν γεννήθηκε από το πουθενά. Ξεκινά τη στιγμή που το ελληνικό φρόνημα αποφάσισε ότι η ελευθερία είναι ακριβότερη από την ίδια τη ζωή. Πολύ πριν οι Ευρωπαίοι μιλήσουν για κράτη, αυτός ο τόπος ποτιζόταν με αίμα για να μείνει ελληνικός. Από την Κνωσό, στις Μυκήνες και στην Βεργίνα.
Στις πεδιάδες του Μαραθώνα, το 490 π.Χ., δεν συγκρούστηκαν απλώς δύο στρατοί. Συγκρούστηκαν η απέραντη αλαζονεία μιας αυτοκρατορίας και η ατσάλινη απόφαση μιας χούφτας ανθρώπων να υπερασπιστούν τα ιερά και τα όσια των προγόνων τους.
Οι Αθηναίοι οπλίτες δεν πολεμούσαν για έναν βασιλιά. Πολεμούσαν για τις μάνες, τα παιδιά τους, και τις γκρεμισμένες εστίες τους. Όταν ο Μιλτιάδης έδωσε το σύνθημα και οι Έλληνες όρμησαν τρέχοντας εναντίον του εχθρού, δεν μετρούσαν τους Πέρσες. Μετρούσαν την απόφασή τους να πεθάνουν ελεύθεροι. Εκείνη η έφοδος ήταν το πρώτο μεγάλο «ΟΧΙ» της ελληνικής ψυχής στην τυραννία.
Και μετά, οι Θερμοπύλες. Το παγκόσμιο σύμβολο της αποτροπής. Ο Λεωνίδας ήξερε ότι θα πεθάνει. Αλλά ήξερε επίσης ότι ο θάνατός του θα ήταν η πιο ηχηρή νίκη για το Έθνος. Το «Μολών Λαβέ» είναι η πρώτη μεγάλη αμυντική διακήρυξη της ιστορίας που μας συνοδεύει ως σήμερα. Δεν είναι μια φράση πείσματος, είναι η άρνηση της υποταγής που μετουσιώνεται σε στρατηγική επιλογή.
Και όταν η γη δεν μπορούσε πλέον να τους κρατήσει, οι Έλληνες έγιναν ένα με τη θάλασσα. Στη Σαλαμίνα, η ελληνική ναυτοσύνη έγραψε έπος. Ο Θεμιστοκλής απέδειξε ότι η ευφυΐα και το φρόνημα είναι ισχυρότερα από οποιονδήποτε αριθμό πλοίων.
Το «ξύλινο τείχος» δεν ήταν μόνο τα καράβια. Ήταν η ατσάλινη θέληση ενός ολόκληρου λαού. Εκεί, στα νερά του Σαρωνικού, οι Έλληνες δεν έσωσαν μόνο τις οικογένειές τους έσωσαν την ψυχή της Ευρώπης. Πολεμούσαν για τους θεούς τους, τους τάφους των προγόνων τους, και την ελευθερία των κυμάτων. Εκείνη τη μέρα, το Αιγαίο σφραγίστηκε ως ελληνική λίμνη για πάντα.
«Εμπρός, των Ελλήνων γενναία παιδιά! Να ελευθερώσετε πατρίδα, τέκνα, γυναίκες και των πατρικών θεών σας τα ιερά, και των προγόνων τους τάφους, τώρα για όλα είναι που πολεμάτε». Αυτά ήταν τα λόγια του Αισχύλου, που περιγράφουν με τον πιο απόλυτο τρόπο αυτό που μας συνοδεύει αδιάκοπα κατά τη διάρκεια της ιστορικής μας πορείας.
Αλλά η ιστορία δεν σταμάτησε στην άμυνα. Ο Ελληνισμός δεν γεννήθηκε για να μένει κλεισμένος στα τείχη του. Όταν οι πληγές από τις περσικές εισβολές ήταν ακόμα ανοιχτές, όταν τα ιερά μας είχαν καεί, η μοίρα γέννησε τον Μέγα Αλέξανδρο.
Ο ηγέτης που ένωσε κάτω από την ίδια ασπίδα όλους τους Έλληνες, δίνοντάς τους έναν σκοπό: Το τελειωτικό χτύπημα στην αυτοκρατορία που τόλμησε να αμφισβητήσει την κυριαρχία μας.
Στον Γρανικό, στην Ισσό και στα Γαυγάμηλα, η Μακεδονική Φάλαγγα και το Ιππικό των Εταίρων δεν διέλυσαν απλώς στρατούς. Διέλυσαν τον φόβο. Ο Αλέξανδρος απέδειξε ότι το ελληνικό πνεύμα και η πολεμική αρετή δεν έχουν όρια. Με τη Σάρισα στο χέρι, οι Έλληνες δεν κατέκτησαν απλώς εδάφη αλλά εκπολίτισαν την οικουμένη.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι το έθνος μας πάντα νικά. Όταν οι άλλοι βλέπουν εμπόδια, ο Έλληνας βλέπει πεδία δόξης. Ο Αλέξανδρος δεν πήγε στην Ασία για να υποδουλώσει λαούς, αλλά για να δείξει ότι ο Ελληνισμός είναι φως και το φως δεν μπορεί να νικηθεί από το σκοτάδι.
Η Ανατολική ασπίδα της Ευρώπης – Βυζάντιο και Ανατολική Ρωμαϊκη Αυτοκρατορία
Για χίλια χρόνια, όταν ο υπόλοιπος κόσμος βυθιζόταν στο σκοτάδι, η Κωνσταντινούπολη ήταν ο φάρος του Ελληνισμού. Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορίας δεν ήταν μια ξένη αυτοκρατορία, ήταν η συνέχεια της δόξας μας, ντυμένη με την πίστη και την αρετή.
Οι Ακρίτες στα σύνορα της ανατολής, οι στρατηλάτες που κράτησαν όρθια την ασπίδα της Χριστιανοσύνης, ήταν οι συνεχιστές των οπλιτών του Μαραθώνα. Οι μυθικοί φύλακες των συνόρων, οι πρόγονοι των σημερινών φρουρών του Έβρου και των νησιών μας. Άνθρωποι που ζούσαν με το σπαθί στο χέρι, αντιμετωπίζοντας καθημερινά κύματα εισβολέων. Ο Διγενής Ακρίτας δεν ήταν ένας απλός ήρωας των τραγουδιών αλλά το σύμβολο της ακατάβλητης ελληνικής ψυχής που δεν υποχωρεί ποτέ, όσο πολυάριθμος κι αν είναι ο εχθρός.
Στη θάλασσα, η κυριαρχία ήταν απόλυτη. Οι Βυζαντινοί Δρόμωνες καθάριζαν το Αιγαίο και τη Μεσόγειο από κάθε απειλή. Και εκεί, εμφανίστηκε το «Υγρό Πυρ». Το πρώτο όπλο φόβητρο της ιστορίας, ένα ακόμα επτασφράγιστο ελληνικό μυστικό που έκαιγε ακόμα και πάνω στο νερό, σκορπώντας τον τρόμο στους εχθρούς του Γένους. Ήταν η απόδειξη ότι ο Ελληνισμός πάντα συνδύαζε την ανδρεία με την τεχνολογική υπεροχή.
Η ιστορία μας γράφτηκε με χρυσά γράμματα από ηγέτες και στρατιώτες. Από τον Μέγα Κωσνταντίνο, τον Ιουστινιανό, τον Νικηφόρο Φωκά που απελευθέρωσε την Κύπρο. Ο Ιωάννης Τσιμισκής και ο Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος, ο οποίος θωράκισε τα Βαλκάνια και κατέστησε την Ελλάδα την απόλυτη υπερδύναμη της εποχής. Αυτοί οι άνδρες και άλλοι τόσοι δεν πολεμούσαν για δόξα, αλλά για την επιβίωση της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού.
Η 29η Μαΐου 1453 μπορεί να ήταν μέρα θρήνου, αλλά ήταν και η μέρα που γεννήθηκε η υπόσχεση. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν έπεσε ως ηττημένος. Έπεσε ως μάρτυρας της ελευθερίας, αρνούμενος να παραδώσει τα κλειδιά της Πόλης και του ελληνισμού στον κατακτητή. «Το δε την πόλιν σοι δούναι ούτ’ εμόν εστίν ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν αυτή, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών» φράση έγινε που ο όρκος που κράτησε το έθνος όρθιο στα 400 χρόνια της σκλαβιάς.
Αυτά τα λόγια δεν ήταν λόγια ενός ηττημένου. Ήταν η διαθήκη του Ελληνισμού. Ο Παλαιολόγος δεν πέθανε, πέρασε στον θρύλο, έγινε ο «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς», η ελπίδα που κράτησε ζωντανή τη φλόγα στα 400 χρόνια της μαύρης σκλαβιάς. Η θυσία του ήταν ο σπόρος από τον οποίο φύτρωσε το 1821.
1821 – Η παλιγγενεσία των Ηρώων που έφεραν ξανά το φως
Τετρακόσια χρόνια. Τετρακόσια χρόνια μαύρης, ασήκωτης σκλαβιάς. Για τέσσερις αιώνες, ο Ελληνισμός δεν ανέπνεε, περίμενε. Περίμενε τη στιγμή που η σπίθα θα γινόταν πυρκαγιά, που το κλάμα του «ραγιά» θα γινόταν ιαχή πολέμου. Η Ευρώπη μας θεωρούσε ξεγραμμένους, μια ανάμνηση στα βιβλία της ιστορίας. Όμως, κάτω από την τέφρα, η ελληνική ψυχή παρέμενε άσβεστη.
Ο Ρήγας Φεραίος έριξε τον σπόρο: «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή». Η Φιλική Εταιρεία οργάνωσε την ελπίδα. Και τότε, τον Μάρτιο του 1821, η μοίρα αποφάσισε. Από τη Μάνη ως την Αγία Λαύρα και από τη Μολδοβλαχία ως το Αιγαίο, την βαθιά Ανατολή, ο Ελληνισμός σηκώθηκε όρθιος. Δεν ζήτησε άδεια για να ζήσει. Την πήρε με το σπαθί του.
Ο Αθανάσιος Διάκος στην Αλαμάνα. Ένας σύγχρονος Λεωνίδας που αρνήθηκε να προσκυνήσει, επιλέγοντας τον πιο φρικτό θάνατο για την πίστη και την πατρίδα. «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θέλω να πεθάνω». Η θυσία του δεν ήταν ήττα αλλά ήταν η πνευματική θωράκιση του Αγώνα.
Και αμέσως μετά, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος στο Χάνι της Γραβιάς. Με μια χούφτα παλικάρια, ταπείνωσε τις χιλιάδες του Ομέρ Βρυώνη. Εκεί διδάχθηκε ξανά το αρχέγονο μάθημα της ελληνικής αποτροπής: Το μέγεθος του εχθρού δεν μετράει, όταν το οχυρό φυλάσσεται από ελληνικές ψυχές.
Αν το 1821 είχε ένα πρόσωπο, αυτό θα ήταν του Γέρου του Μοριά. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ο άνθρωπος που έβλεπε εκεί που οι άλλοι δεν μπορούσαν. Στο Βαλτέτσι, έσπασε τον φόβο του αήττητου Τούρκου. Στην Τριπολιτσά, έκοψε τον ομφάλιο λώρο της οθωμανικής κυριαρχίας στην Πελοπόννησο.
Οδήγησε τον ελληνικό στρατο στη μάχη που διδάσκεται ακόμα στις παγκόσμιες στρατιωτικές ακαδημίες, τα Δερβενάκια στις 26 Ιουλίου 1822. Ο Δράμαλης, με 30.000 πεζούς και ιππείς, πίστευε ότι θα σβήσει την επανάσταση. Ο Κολοκοτρώνης, με την απόλυτη γνώση του εδάφους και τη στρατηγική της ενέδρας, μετέτρεψε τα στενά σε τάφο για την τουρκική στρατιά. Εκείνη τη μέρα, η Ελλάδα απέδειξε ότι η στρατηγική ευφυΐα είναι ο απόλυτος πολλαπλασιαστής ισχύος.
«Ο κόσμος μάς έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελοί, δεν εκάμαμεν την επανάστασιν.»
Και ενώ η στεριά φλεγόταν, η θάλασσα γινόταν το υγρό φρούριο του Ελληνισμού. Οι εμπορικοί καραβοκύρηδες της Ύδρας, των Σπετσών και των Ψαρών μετέτρεψαν τα πλοία τους σε πολεμικά.
Ο Κωνσταντίνος Κανάρης. Ένας απλός άνθρωπος που έγινε ο φόβος και ο τρόμος του οθωμανικού στόλου. Όταν ανατίναξε την τουρκική ναυαρχίδα στη Χίο, εκδικούμενος τη σφαγή των αδελφών μας, δεν κατέστρεψε απλώς ένα πλοίο. Τα μπουρλότα ήταν τα «έξυπνα όπλα» της εποχής, μια πρώτη ασύμμετρη απάντηση στην αριθμητική υπεροχή όπως βλέπουμε τώρα στα μη επανδρωμένα συστήματα. Ο Ανδρέας Μιαούλης, με την τακτική του, έδειξε ότι το Αιγαίο έχει μόνο έναν αφέντη.
Και μετά, το Μεσολόγγι. Η πόλη που έγινε σύμβολο παγκόσμιο. Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι. Για έναν χρόνο, άντεξαν την πείνα, τις αρρώστιες, τους βομβαρδισμούς. Και όταν δεν έμεινε τίποτα άλλο, επέλεξαν την Έξοδο.
Δεν ήταν φυγή. Ήταν μια έφοδος προς την αθανασία. Το αίμα του Μεσολογγίου έπνιξε κάθε δισταγμό των Μεγάλων Δυνάμεων. Η θυσία τους ανάγκασε τον κόσμο να δει ότι αυτό το έθνος δεν μπορεί να ζήσει σκλαβωμένο. Όπως έγραψε ο εθνικός μας ποιητής, Διονύσιος Σολωμός:
«Εκείθε με τους αδελφούς, εδώθε με το χάρο.»
Η επανάσταση πέρασε από συμπληγάδες. Βάφτηκε με αίμα, αλλά και με δάκρυα. Δάκρυα για τους αδικοχαμένους, δάκρυα για τις μάνες που δεν είδαν ποτέ τα παιδιά τους να επιστρέφουν. Αλλά μέσα από τον πόνο, γεννήθηκε η σύγχρονη Ελλάδα που συνέχισε να αντιστέκεται.
Από τον Μακεδονικό Αγώνα στην Ελλάδα των «Δύο Ηπείρων και των Πέντε Θαλασσών»
Μετά την επανάσταση του 1821, η Ελλάδα παρέμενε ένα μικρό, ακρωτηριασμένο κράτος με ενα ταλαιπωρημένο έθνος. Όμως, η Μεγάλη Ιδέα έκαιγε ακόμα στις καρδιές. Πριν φτάσουμε στο έπος του ’40, το έθνος έπρεπε να περάσει μέσα από τη φωτιά των Βαλκανικών Πολέμων και του Α’ Παγκοσμίου. Εκεί που η Ελλάδα μεγάλωσε, εκεί που η ιστορία δικαίωσε τους πόθους αιώνων.
Πριν τα κανόνια ηχήσουν, η μάχη δόθηκε στα κρυφά, στα βάλτα και στα βουνά της Μακεδονίας. Ο Παύλος Μελάς. Ένας αξιωματικός που άφησε την άνεση της Αθήνας για να πεθάνει στα χώματα της Καστοριάς το 1904. Η θυσία του έγινε το εγερτήριο σάλπισμα για ολόκληρο τον Ελληνισμό. «Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει», έλεγε. Και είχε δίκιο. Ο θάνατός του γέννησε την απόφαση για τη μεγάλη εξόρμηση.
Το 1912, η Ελλάδα ήταν έτοιμη. Υπό την πολιτική ηγεσία του Ελευθερίου Βενιζέλου και τη στρατιωτική ηγεσία του Διαδόχου Κωνσταντίνου, ο Ελληνικός Στρατός όρμησε προς τον Βορρά. Στο Σαραντάπορο και στα Γιαννιτσά, οι Έλληνες στρατιώτες έδειξαν ότι δεν φοβούνται τίποτα. Η 26η Οκτωβρίου 1912 έμεινε στην ιστορία ως η μέρα που η Θεσσαλονίκη επέστρεψε στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδας, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου.
Όμως, το θαύμα έγινε στη θάλασσα. Το Θωρηκτό «Αβέρωφ», με τον θρυλικό Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, έγινε ο «φόβος και ο τρόμος» του οθωμανικού στόλου. Στις ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου, ο «μπάρμπα-Γιώργος» (όπως αποκαλούσαν το πλοίο οι ναύτες) σφράγισε το Αιγαίο. Η ελληνική σημαία υψώθηκε ξανά στα νησιά μας, από τη Χίο ως τη Λέσβο και τη Λήμνο, εκεί που το βλέμμα του Κουντουριώτη δεν άφηνε περιθώρια για αμφισβήτηση.
«Πλέω μεθ’ ορμής ακαθέκτου και με την πεποίθησιν της νίκης κατά του εχθρού του Γένους.» — Παύλος Κουντουριώτης.
Την ίδια ώρα, στην Ήπειρο, η μάχη ήταν σκληρή. Τα Οχυρά του Μπιζανίου θεωρούνταν απόρθητα. Όμως, η πολεμική αρετή του Έλληνα φαντάρου δεν γνωρίζει εμπόδια. Μετά από μήνες πολιορκίας, τα Ιωάννινα απελευθερώθηκαν. Η Ελλάδα ανάσαινε ελεύθερα από το Ιόνιο ως το Αιγαίο.
Όταν η ανθρωπότητα τυλίχθηκε στις φλόγες του Μεγάλου Πολέμου, η Ελλάδα, μετά από εσωτερικές περιπέτειες, στάθηκε στο πλευρό των Συμμάχων. Στο Μακεδονικό Μέτωπο, η συμβολή μας ήταν καθοριστική.
Η μάχη του Σκρα-ντι-Λέγκεν το 1918 ήταν ένας θρίαμβος του Ελληνικού Στρατού. Οι Έλληνες στρατιώτες, με μια καταιγιστική έφοδο, κατέλαβαν οχυρωμένες θέσεις που θεωρούνταν αδύνατο να πέσουν, μάχη που απέδειξε την ιστορική συνέχεια των Ελλήνων ακόμη μια φορά. Η ανδρεία τους ανάγκασε τους συμμάχους να υποκλιθούν. Ήταν η προαναγγελία για το τι θα ακολουθούσε μερικά χρόνια αργότερα στην Πίνδο.
Αυτή η περίοδος, από το 1912 έως το 1918, ήταν η στιγμή που ο Ελληνισμός πίστεψε ξανά στις δυνάμεις του. Είδαμε τα σύνορά μας να φτάνουν εκεί που χτυπούσε η καρδιά μας. Ήταν μια εποχή ηρώων, που δεν λογάριαζαν τη ζωή τους μπροστά στο όραμα μιας ελεύθερης Μακεδονίας, μιας ελεύθερης Ηπείρου, ενός ελληνικού Αιγαίου και Μικράς Ασίας.
Χωρίς τον Αβέρωφ, χωρίς τους Ευζώνους των Βαλκανικών, χωρίς τους νικητές του Σκρα, το 1940 δεν θα είχε την ίδια φλόγα. Εκείνοι οι άνδρες παρέδωσαν τη σκυτάλη στους γιους τους, που έμελλε να γράψουν το έπος του «ΟΧΙ». Η συνέχεια του έθνους είναι αδιάσπαστη. Είναι μια αλυσίδα από αίμα και δόξα που μας δένει όλους μαζί.
1940 – Το Έπος των Ηρώων και το «ΟΧΙ»
28 Οκτωβρίου 1940. Ώρα τρεις τα ξημερώματα. Σε μια Ευρώπη που γονάτιζε η μία χωρα μετά την άλλη κάτω από τη μπότα του ολοκληρωτισμού, η ιστορία χτύπησε την πόρτα της Ελλάδας. Ένα τελεσίγραφο που ζητούσε την παράδοση της εθνικής τιμής. Η απάντηση; Δεν γράφτηκε σε χαρτί. Γράφτηκε στις καρδιές ενός ολόκληρου λαού που, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, βγήκε στους δρόμους και μετέτρεψε το σκοτάδι της νύχτας στο πιο φωτεινό «ΟΧΙ» που άκουσε ποτέ η ανθρωπότητα.
Αυτό το «ΟΧΙ» δεν ήταν η απόφαση μόνο ενός πολιτικού. Ήταν η συμπυκνωμένη οργή χιλιάδων ετών αγώνα για την ελευθερία. Ήταν ο Λεωνίδας, ο Παλαιολόγος και ο Κολοκοτρώνης που μιλούσαν μέσα από το στόμα κάθε Έλληνα.
Εκεί, στα χαρακώματα της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου, συντελέστηκε ένα θαύμα που η στρατιωτική λογική δεν μπορεί να εξηγήσει. Ο Ελληνικός Στρατός, με ελλιπή εξοπλισμό αλλά με ατσάλινο φρόνημα, αντιμετώπισε την υπεροπλία μιας αυτοκρατορίας. Οι Ιταλοί περίμεναν έναν «στρατιωτικό περίπατο». Βρήκαν όμως μπροστά τους τον Έλληνα τσολιά, που με τη λόγχη εφ’ όπλου και την ιαχή «ΑΕΡΑ» να σχίζει τον παγωμένο αέρα, μετέτρεψε την άμυνα σε έναν καταιγισμό αντεπιθέσεων.
Δεν ήταν όμως μόνο οι άνδρες. Ήταν οι Γυναίκες της Πίνδου. Αυτές οι ηρωίδες της καθημερινότητας, που σαν σκιές μέσα στο χιόνι, κουβαλούσαν πυρομαχικά και εφόδια στις πλάτες τους, ανεβαίνοντας εκεί που ούτε τα μουλάρια δεν μπορούσαν να σταθούν. Ήταν η μάνα, η αδερφή, η σύζυγος που έγινε η ραχοκοκαλιά του μετώπου. Το αίμα τους πάγωσε στα βουνά, αλλά η αγάπη για την πατρίδα ζέστανε την ψυχή ενός ολόκληρου στρατού.
Όταν η ναζιστική Γερμανία, η ισχυρότερη πολεμική μηχανή της εποχής, επιτέθηκε για να σώσει τον ηττημένο σύμμαχό της, βρήκε μπροστά της το ατσάλινο τείχος της Μακεδονίας. Στο Οχυρό Ρούπελ, οι Έλληνες στρατιώτες έδωσαν μαθήματα αυτοθυσίας που ανάγκασαν ακόμα και τον εχθρό να αποδώσει τιμές.
Όταν ο Γερμανός αξιωματικός ζήτησε την παράδοση, η απάντηση του Ταγματάρχη Δουράτσου αντήχησε σαν κεραυνός:
«Τα οχυρά δεν παραδίδονται. Καταλαμβάνονται.»
Πολέμησαν μέσα στις στοές, χωρίς φως, χωρίς αέρα, μέχρι την τελευταία σφαίρα. Αυτή η άρνηση της ήττας είναι που κάνει την Ελλάδα μοναδική. Δεν μας λυγίζει ο θάνατος, μας λυγίζει μόνο η ατίμωση.
Και μετά, η Κρήτη. Εκεί που ο πόλεμος έγινε ιερός ξεσηκωμός. Η ελίτ του Χίτλερ, οι αλεξιπτωτιστές που είχαν γονατίσει την Ευρώπη, βρήκαν μπροστά τους έναν λαό που δεν ήξερε τι θα πει φόβος. Γέροντες 80 ετών και παιδιά 15 χρονών, με πέτρες και αγροτικά εργαλεία, υπερασπίστηκαν το χώμα τους. Η Κρήτη έγινε ο τάφος των επίλεκτων και απέδειξε ότι ένας λαός που αγαπά την ελευθερία, δεν νικιέται ούτε από τον πιο σύγχρονο στρατό.
Η μικρή Ελλάδα ήταν η πρώτη που κατάφερε πλήγμα στο γόητρο του Άξονα. Η καθυστέρηση που προκάλεσε η ελληνική αντίσταση άλλαξε τον ρου του Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε ήταν που ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είπε τα λόγια που πρέπει να χαραχτούν στην ψυχή κάθε Ελληνόπουλου:
«Στο εξής δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες.»
Το έπος του ’40 δεν είναι μόνο ημερομηνίες και μάχες. Είναι η κληρονομιά που κουβαλάμε στα γονίδιά μας. Είναι ο Έλληνας που γύρισε από το μέτωπο με κομμένα τα πόδια από τα κρυοπαγήματα, αλλά με το βλέμμα καθαρό και υπερήφανο. Είναι η Ελληνίδα που έδωσε το τελευταίο της ψωμί στον φαντάρο.
Κύπρος – Ο ανοιχτός πόνος και η ατσάλινη αντίσταση
Αλλά η μοίρα του Ελληνισμού έχει και μια σημαντική πληγή. Μια πληγή που αιμορραγεί συνεχώς στην καρδιά της Μεσογείου. Την Κύπρο.
Το 1955, μια χούφτα αγωνιστές, υπό την ηγεσία του Γεωργίου Γρίβα-Διγενή, ύψωσαν το ανάστημά τους εναντίον της πανίσχυρης Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν ήταν απλώς μια εξέγερση, ήταν η μετουσίωση του 1821 σε κυπριακό έδαφος.
Οι Άγγλοι έφεραν αγχόνες, φυλακές και βασανιστήρια. Όμως, οι Έλληνες της Κύπρου έφεραν αθανασία. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, το 18χρονο παλικάρι που ανέβηκε στο ικρίωμα ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο, έγινε το σύμβολο κάθε ελεύθερου ανθρώπου.
Και μετά, ο Γρηγόρης Αυξεντίου. Ο «Σταυραετός του Μαχαιρά». Όταν οι Άγγλοι τον περικύκλωσαν στο κρησφύγετό του και του ζήτησαν να παραδοθεί, η απάντηση ήταν η ίδια, η προαιώνια, η ελληνική: «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ». Τον έκαψαν ζωντανό, αλλά οι φλόγες εκείνες φώτισαν τον δρόμο για την ελευθερία. Ο Αυξεντίου δεν πέθανε, έγινε ο καπνός που θυμίζει σε κάθε κατακτητή ότι το ελληνικό πνεύμα δεν καίγεται.
Τον Ιούλιο του 1974, η προδοσία άνοιξε την κερκόπορτα στον «Αττίλα». Όμως, μέσα στο χάος και την εγκατάλειψη, ο Έλληνας στρατιώτης στάθηκε γίγαντας.
Στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, γράφτηκε μια σελίδα δόξας που δεν έχει προηγούμενο. Μια χούφτα άνδρες, απομονωμένοι, χωρίς ενισχύσεις, αντιμετώπισαν ολόκληρες τουρκικές μεραρχίες και ίλες αρμάτων. Πολέμησαν στα χαρακώματα με τις λόγχες, με τα χέρια, με τις πέτρες. Οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ έγιναν οι σύγχρονοι Τριακόσιοι, πέφτοντας μέχρι τον τελευταίο για την τιμή της ελληνικής σημαίας.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει την Επιχείρηση «ΝΙΚΗ»; Τους «τρελούς» καταδρομείς που πέταξαν από την Κρήτη με τα Noratlas, μέσα από τα πυρά εχθρών και φίλων, για να βοηθήσουν τα αδέλφια τους. Η θυσία τους στη Λευκωσία παραμένει ο φάρος της εθνικής αλληλεγγύης.
Εκείνες τις μαύρες μέρες, οι Κύπριοι εθνοφρουροί και οι Ελλαδίτες αξιωματικοί έκαναν το αδύνατο δυνατό. Στον Πενταδάκτυλο, στην Κερύνεια, στη Λευκωσία, ο εχθρός πλήρωσε βαρύ τίμημα για κάθε σπιθαμή γης. Η Κύπρος μπορεί να ακρωτηριάστηκε, αλλά δεν παραδόθηκε.
Η σύγχρονη ασπίδα – Οι Φύλακες των ορίων του Ελληνισμού
Η ιστορία της Ελλάδας δεν είναι ένα κλειστό βιβλίο σε ένα σκονισμένο ράφι. Είναι μια ζωντανή, παλλόμενη πραγματικότητα που γράφεται κάθε δευτερόλεπτο που περνά. Σήμερα, 25 Μαρτίου, η Ελλάδα δεν στέκεται μόνο στη δόξα του παρελθόντος. Στέκεται στην ατσάλινη πυγμή του παρόντος.
Το «Έθνος που δεν μπορεί να νικηθεί» δεν βασίζεται πλέον μόνο στο θάρρος της απελπισίας, αλλά στην απόλυτη υπεροχή και την ακλόνητη αποτροπή. Σήμερα, η Ελλάδα είναι ο αστράπτων προμαχώνας της Δύσης, ένας πυλώνας σταθερότητας σε μια θάλασσα αστάθειας.
Η αποτροπή δεν είναι τα F-16, τα Leopard, τα Rafale και οι Φρεγάτες, αυτά είναι τα εργαλεία. Η πραγματική αποτροπή είναι η θέληση, η απόφαση να πεις «όχι» και να το στηρίξεις με πράξεις. Είναι η ακατάβλητη βούληση για άμυνα σε κάθε μέτωπο, ακόμα και εκτός των συνόρων.
Η ιστορία μας είναι γεμάτη από παραδείγματα αυτής της θέλησης. Από το Σισμίκ το 1987, στα Ίμια 1996 και τον Έβρο το 2020. Αποτελούν παραδείγματα της θέλησης να είμαστε πάντα εκεί, στη γραμμή των συνόρων καθώς η μεγαλύτερη ισχύς μας δεν είναι τα μέταλλα. Είναι ο Άνθρωπος. Είναι ο απλός πολίτης, ο αξιωματικός, ο έφεδρος, ο στρατιώτης, ο εθνοφύλακας. Είναι η πίστη ότι αυτός ο τόπος αξίζει κάθε θυσία.
Στην εποχή των drones και του κυβερνοπολέμου, η Ελλάδα πρέπει να επενδύει και στο μυαλό και την καρδιά. Είμαστε ένα έθνος που δεν απειλεί, αλλά και δεν φοβάται. Η αποτροπή μας είναι ηθική, νομική και στρατιωτική. Είναι η σιγουριά ενός λαού που ξέρει ποιος είναι και από πού έρχεται.
Είναι η αντίληψη ότι κάθε F-16 που πετά, κάθε φρεγάτα που πλέει, κάθε φαντάρος που περιπολεί στον Έβρο, είναι ένα κομμάτι της 25ης Μαρτίου. Είναι η συνέχεια εκείνης της φλόγας. Δεν είναι απλώς ένας στρατός. Είναι η συνείδηση ενός έθνους που αρνείται να γονατίσει.
Αυτό είναι το οδοιπορικό μας. Μια πορεία χιλιάδων ετών μέσα από φωτιά και σίδερο. Από τις Μυκήνες, την Κνωσό, την Κωνσταντινούπολη μέχρι τα Οχυρά του Ρούπελ, και από τον Μέγα Αλέξανδρο μέχρι τους σημερινούς φρουρούς.
Η Ελλάδα δεν είναι μια απλή χώρα. Είναι μια ιδέα. Μια ιδέα που λέει ότι το δίκαιο είναι ισχυρότερο από τη βία. Ότι η ελευθερία είναι ακριβότερη από τη ζωή. Ότι η αρετή και η τόλμη είναι τα μόνα εφόδια που χρειάζεται ένας λαός για να γίνει αθάνατος και αήττητος στο πέρασμα των αιώνων.
Και ας μην ξεχνάμε ποτέ, πως όσα όπλα κι αν έχουμε, όσα χρόνια κι αν περάσουν, η μοίρα αυτού του τόπου θα ορίζεται πάντα από μια αιώνια και αδιαπραγμάτευτη αλήθεια. Την αλήθεια που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας και που οφείλουμε να κρατήσουμε ζωντανή ως την τελευταία μας πνοή:
«Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον.» (Ευτυχισμένοι είναι οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι).
Χρόνια Πολλά Ελλάδα!
– ΙΩΑΝΝΗΣ – NEMESISHD.GR
