Ανάλυση Drones & Μη Επανδρωμένα
«Άρπυια»: Το ελληνικό mini cruise βλήμα για πλήγματα σε βάθος που εμφανίστηκε στην παρέλαση – Τι ξέρουμε
Το ελληνικό mini cruise βλήμα «Άρπυια» παρουσιάστηκε στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης: τι ξέρουμε και γιατί έχει σημασία.
Δύο βλήματα «Άρπυια» σε φορτηγό με γερανό. Φωτογραφία: NemesisHD
Η «Άρπυια» είναι ελληνικό όπλο κρούσης σε βάθος που δεν εκτοξεύεται από αεροσκάφος, πλοίο ή ακριβό εκτοξευτή, αλλά από ένα απλό επίγειο σύστημα, και που σχεδιάστηκε από την αρχή για να παράγεται φθηνά και σε αριθμούς. Δύο βλήματα πέρασαν στη στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2026 στη Θεσσαλονίκη πάνω σε φορτηγό με υδραυλικό γερανό, με την ελληνική σημαία στην άτρακτο, και η «Άρπυια» ήταν από τα σημαντικότερα συστήματα της ημέρας, παρότι πέρασε πιο αθόρυβα από τον PULS και τα ισραηλινά συστήματα αεράμυνας. Οι Ένοπλες Δυνάμεις την περιγράφουν ως ελληνικής σχεδίασης και κατασκευής μη επανδρωμένο αερόχημα της κατηγορίας mini cruise, one-way attack, δηλαδή μικρό βλήμα κρουζ μίας χρήσης, που πετά μόνο του μέχρι τον στόχο και καταστρέφεται μαζί του.
Τι είναι η «Άρπυια»: mini cruise και one-way attack
Σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή των συστημάτων της παρέλασης, η «Άρπυια» προορίζεται για πλήγματα ακριβείας σε μεγάλο βάθος κατά οπλικών συστημάτων, σταθμών διοίκησης και άλλων στόχων υψηλής αξίας, χωρίς να χρειάζεται να πετάξει πάνω από τον εχθρό επανδρωμένο αεροσκάφος. Πλοηγείται αυτόνομα, ακολουθώντας προγραμματισμένη διαδρομή, μπορεί να πετά σε χαμηλό ύψος, όπου την κρύβει το ανάγλυφο από τα ραντάρ, αλλά και ψηλότερα όταν η αποστολή το απαιτεί, έχει περιορισμένη διατομή ραντάρ (RCS, δηλαδή πόσο «μεγάλη» φαίνεται στην οθόνη ενός ραντάρ) και αναπτύσσει υψηλές υποηχητικές ταχύτητες. Εκτοξεύεται από επίγειους φορείς, οπότε δεν χρειάζεται διάδρομο. Το βεληνεκές, η πολεμική κεφαλή και ο κινητήρας δεν έχουν ανακοινωθεί επίσημα, και τα νούμερα που κυκλοφορούν δεν προέρχονται από επίσημη πηγή.
Στις φωτογραφίες του NEMESIS HD η «Άρπυια» έχει τη μορφή που περιμένει κανείς από ένα μικρό βλήμα κρουζ και όχι από ένα drone: λεπτή κυλινδρική άτρακτο, οξύληκτο ρύγχος, μικρές πτέρυγες στο μέσο και σταυροειδή ουραία πτερύγια, βαμμένη γκρι με κόκκινα πτερύγια. Το σχήμα αυτό θυσιάζει την αντοχή και την ευελιξία ενός περιφερόμενου πυρομαχικού για χάρη της ταχύτητας και της απόστασης. Η επίσημη περιγραφή σημειώνει ότι η τεχνογνωσία για τη σχεδίαση προήλθε από την ανάπτυξη και την κατασκευή εναέριων στόχων που χρησιμοποιούνται στις βολές των αντιαεροπορικών συστημάτων των Ενόπλων Δυνάμεων. Η σύνδεση είναι λογική: ένας στόχος για βολές είναι ήδη ένα μικρό, γρήγορο αεροσκάφος χωρίς πιλότο που πετά προγραμματισμένη διαδρομή, και αν του προστεθούν κεφαλή, ακριβέστερη πλοήγηση και μεγαλύτερη αυτονομία, γίνεται όπλο.
Γιατί η Ελλάδα χρειάζεται φθηνή μάζα πυρός σε βάθος
Ο πόλεμος στην Ουκρανία έδειξε ότι η κρούση σε βάθος δεν είναι πλέον μόνο υπόθεση ακριβών πυραύλων κρουζ. Η Ρωσία στηρίζει μεγάλο μέρος των επιθέσεών της στα Geran-2, τη ρωσική εκδοχή του ιρανικού Shahed-136, και η Ουκρανία απαντά με δικά της drones μεγάλης εμβέλειας κατά διυλιστηρίων, αεροδρομίων και αποθηκών. Το δίδαγμα είναι απλό: ένα όπλο που κοστίζει όσο ένα αυτοκίνητο, και όχι όσο ένα σπίτι, μπορεί να εκτοξευτεί σε τέτοιους αριθμούς ώστε να κορεστεί η αεράμυνα του αντιπάλου, και κάθε πύραυλος αεράμυνας που ξοδεύεται εναντίον του είναι ένας λιγότερος για τα μαχητικά και τους βαλλιστικούς πυραύλους. Η Ελλάδα διαθέτει σήμερα ικανότητα κρούσης σε βάθος κυρίως μέσω της Πολεμικής Αεροπορίας, με τον SCALP-EG και τον Rampage, και σύντομα μέσω του PULS. Είναι αποτελεσματικά όπλα, αλλά ακριβά και περιορισμένα σε αριθμό.
Η «Άρπυια» προσθέτει ένα διαφορετικό στρώμα: μάζα. Σε ένα σενάριο κρίσης στο Αιγαίο, δεκάδες τέτοια βλήματα που εκτοξεύονται από νησιά και από την ηπειρωτική χώρα μπορούν να αναγκάσουν τα τουρκικά συστήματα αεράμυνας στα παράλια να αποκαλύψουν τα ραντάρ τους και να ξοδέψουν πυραύλους, ανοίγοντας τον δρόμο στα μαχητικά. Μπορούν επίσης να χτυπήσουν στόχους που δεν δικαιολογούν έναν πύραυλο αξίας εκατομμυρίων, όπως σταθμούς ραντάρ, αποθήκες και θέσεις εκτόξευσης drones. Η Τουρκία έχει ήδη προχωρήσει σε αυτή την κατηγορία, με τη Baykar να αναπτύσσει το Kemankeş, μικρό έξυπνο βλήμα κρουζ, και με ολόκληρη οικογένεια περιφερόμενων πυρομαχικών. Η «Άρπυια» δείχνει ότι η Ελλάδα θέλει να αναπτύξει αυτή την ικανότητα μόνη της και όχι να την αγοράσει από το εξωτερικό.
Το όνομα και τι πρέπει να ακολουθήσει
Το όνομα παραπέμπει στις Άρπυιες της μυθολογίας, τα φτερωτά πνεύματα που άρπαζαν και εξαφάνιζαν ό,τι έβρισκαν. Πέρα από το όνομα, η αξία του όπλου θα κριθεί από όσα δεν φάνηκαν στην παρέλαση: την ακρίβεια της πλοήγησης σε περιβάλλον παρεμβολών GPS, που στο Αιγαίο είναι πλέον καθημερινότητα, το κόστος ανά βλήμα, τον ρυθμό παραγωγής και τη δυνατότητα αλλαγής στόχου κατά την πτήση. Ένα όπλο μάζας έχει νόημα μόνο αν υπάρχει μάζα: αποθέματα εκατοντάδων βλημάτων, εκτοξευτές διασκορπισμένοι σε όλη τη χώρα και μονάδες που εκπαιδεύονται τακτικά στη χρήση του. Μαζί με τον «Ανεμογιάννη» στη θάλασσα, η «Άρπυια» στον αέρα δείχνει ότι η ελληνική αμυντική καινοτομία αρχίζει να παράγει όπλα και όχι μόνο πρωτότυπα. Το επόμενο βήμα είναι η σειριακή παραγωγή.
Συχνές ερωτήσεις για την «Άρπυια»
Ελληνικής σχεδίασης και κατασκευής μικρό βλήμα κρουζ μίας χρήσης (mini cruise, one-way attack) για πλήγματα ακριβείας σε μεγάλο βάθος. Παρουσιάστηκε στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης στις 28 Οκτωβρίου 2026.
Δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα. Οι Ένοπλες Δυνάμεις αναφέρουν μόνο ότι έχει μεγάλη ακτίνα δράσης για πλήγματα σε βάθος, πετά με υψηλή υποηχητική ταχύτητα και έχει μικρή διατομή ραντάρ.
Από επίγειους φορείς, χωρίς ανάγκη διαδρόμου, και πλοηγείται αυτόνομα σε προγραμματισμένη διαδρομή, σε χαμηλό ή μεγαλύτερο ύψος.
