Η Τουρκία συνεχίζει τις προκλητικές της κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, προκαλώντας διαφορετικές αντιδράσεις από γειτονικές προς αυτήν χώρες. Το Ισραήλ και η Ελλάδα αντιπροσωπεύουν δύο αντίθετες προσεγγίσεις: η μία βασισμένη στη στρατιωτική ισχύ και η άλλη στη διπλωματία. Και όμως, το αποτέλεσμα μιλάει από μόνο του – η Τουρκία δείχνει να “μαζεύεται” μπροστά στην ισραηλινή αποφασιστικότητα, ενώ συνεχίζει να αγνοεί τις ελληνικές εκκλήσεις για σεβασμό της κυριαρχίας.
Ισραήλ: Η στρατιωτική ισχύς φέρνει αποτελέσματα
Τις πρώτες ημέρες του Απριλίου, το Ισραήλ εξαπέλυσε αεροπορικά πλήγματα σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Συρίας, σε περιοχές που η Τουρκία φερόταν να εξετάζει για μελλοντική στρατιωτική χρήση μέσω μιας συμφωνίας ασφαλείας με τη μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας.
Η επίθεση αυτή ήταν ξεκάθαρο μήνυμα προς την Άγκυρα: δεν θα επιτραπεί η επέκταση της τουρκικής επιρροής στα συριακά εδάφη.
Η αντίδραση της Τουρκίας ήταν ενδεικτική: ο Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν δήλωσε πως η Τουρκία δεν επιθυμεί καμία σύγκρουση με το Ισραήλ. Με άλλα λόγια, έκανε πίσω. Η στρατιωτική αποτροπή του Ισραήλ είχε αποτέλεσμα.
Ελλάδα: Πιστή στη διπλωματία, παρά τις συνεχείς προκλήσεις
Αντίθετα, η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες επιλέγει τον δρόμο της διπλωματίας για να αντιμετωπίσει την τουρκική προκλητικότητα, είτε πρόκειται για το Κυπριακό είτε για το Αιγαίο.
Το Κυπριακό παραμένει άλυτο από το 1974, όταν η Τουρκία εισέβαλε στο βόρειο τμήμα του νησιού. Η Ελλάδα στηρίζει σταθερά τις προσπάθειες επανένωσης και διεθνών διαπραγματεύσεων, χωρίς να καταφεύγει σε στρατιωτικές απαντήσεις.
Το ίδιο ισχύει και για τις ελληνοτουρκικές διαφορές στο Αιγαίο που η Τουρκία ανακινεί δήθεν ζητήματα εδαφικής κυριαρχίας, υφαλοκρηπίδας, χωρικών υδάτων και εναέριου χώρου. Παρά τις συνεχείς παραβιάσεις της ελληνικής κυριαρχίας από τουρκικά αεροσκάφη και πλοία, η Αθήνα επιμένει σε διάλογο και προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο.
Η μεγάλη αντίθεση
Η διαφορά είναι σαφής: μπροστά στη σκληρή στρατιωτική στάση του Ισραήλ, η Τουρκία κάνει πίσω τουλάχιστον ως τώρα. Μπροστά στη διπλωματία της Ελλάδας, συνεχίζει να προκαλεί.
Το δίδαγμα είναι ξεκάθαρο – η Άγκυρα καταλαβαίνει μόνο τη γλώσσα της ισχύος. Η Ελλάδα οφείλει να αναλογιστεί αν η αποκλειστικά διπλωματική στρατηγική αρκεί απέναντι σε μια χώρα που επανειλημμένα παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και εισβάλει σε γειτονικές χώρες σε όποια αδυναμία τους.
