Γράφει αναγνώστης του NEMESISHD.GR: Το νέο πολιτικό δόγμα της Ουάσιγκτον: Από την παρεμβατικότητα στην επιλεκτική εμπλοκή.
Η διεθνής σκακιέρα αλλάζει. Και όπως πάντα, η Ουάσιγκτον δεν έχει πρόβλημα να αλλάζει παίκτες όταν ένα πιόνι δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά της. Ουκρανία; Μια υπόθεση που φαντάζει λιγότερο συμφέρουσα. Ρωσία; Ξαφνικά δεν φαίνεται τόσο «διαβολική». Και κάπου στον μακρινό Αρκτικό Κύκλο, ένα νέο πεδίο μάχης αναδύεται.
Από την παγκόσμια ηγεμονία στη ρεαλιστική προσέγγιση
Για δεκαετίες, οι ΗΠΑ είχαν αναλάβει τον ρόλο του παγκόσμιου ρυθμιστή. Διπλωματία, στρατιωτικές επεμβάσεις, οικονομική στήριξη συμμάχων – η συνταγή ήταν γνωστή. Μόνο που οι καιροί αλλάζουν. Το κόστος της παρεμβατικότητας βαραίνει την Ουάσιγκτον και οι εσωτερικές πιέσεις για επιστροφή στην «Αμερική πρώτα» αυξάνονται. Έτσι, το νέο δόγμα είναι απλό: στήριξη μόνο αν αξίζει τον κόπο. Αν δεν είσαι απαραίτητος, well… thank you, next.
Ο Ζελένσκι και η «κούραση» της Δύσης
Δύο χρόνια πολέμου, δισεκατομμύρια σε βοήθεια και… καμία ξεκάθαρη νίκη στον ορίζοντα. Οι ΗΠΑ κουράζονται, η Ευρώπη ανησυχεί και ο Ζελένσκι βλέπει τον αρχικό του σύμμαχο να αναρωτιέται αν η στήριξη του Κιέβου αξίζει πλέον τον κόπο. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ξεκαθάρισε ότι η Ουκρανία δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη την αμερικανική υποστήριξη επ’ αόριστον. Αν δεν μπορεί να κερδίσει, κάποιος άλλος ίσως είναι πιο χρήσιμος στη σκακιέρα. Κι αν η Ουκρανία δεν παραδίδει τα επιθυμητά αποτελέσματα; Thank you, next.
Η αναθέρμανση των σχέσεων με τη Ρωσία και το μοίρασμα του Αρκτικού Κύκλου
Και ενώ η Ουάσιγκτον απομακρύνεται διακριτικά από τον έναν παίκτη, πλησιάζει έναν άλλον. Η πρόσφατη συνάντηση στο Ριάντ σηματοδοτεί μια νέα δυναμική, όπου η «μεγάλη συμφωνία» μοιάζει να έρχεται όλο και πιο κοντά. Εκεί μπαίνει στο παιχνίδι ο Αρκτικός Κύκλος. Πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα, νέες θαλάσσιες διαδρομές και φυσικά, μια ευκαιρία για γεωπολιτικό παζάρι.
Όταν η εξίσωση βγάζει κέρδος, οι παλιές έχθρες μπορούν να μπουν προσωρινά στο συρτάρι. Η Ρωσία μπορεί να ήταν μέχρι χθες ο απόλυτος αντίπαλος, αλλά αν μπορεί να γίνει business, τότε η προσέγγιση αλλάζει. Οι ΗΠΑ ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι της επιβίωσης: εκεί που υπάρχουν ευκαιρίες, καλλιεργούνται σχέσεις, εκεί που δεν υπάρχουν, thank you, next.
«Thank You, Next»: Η νέα στρατηγική των ΗΠΑ
Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ πλέον ακολουθεί τον ρυθμό των καιρών. Οι συμμαχίες δεν είναι πια άθραυστες, ούτε βασίζονται σε ηθικά κριτήρια. Στις διεθνείς σχέσεις, όπως και στις επιχειρήσεις, μετράνε τα συμφέροντα. Αν ένας σύμμαχος δεν αποδίδει, απομακρύνεται. Αν ένας αντίπαλος έχει να προσφέρει κάτι καλύτερο, τότε οι πόρτες της διαπραγμάτευσης ανοίγουν. Από την Ουκρανία στον Αρκτικό, οι ΗΠΑ ξέρουν καλά το παιχνίδι της επιλογής και της αντικατάστασης.
Οι επιπτώσεις και η αβεβαιότητα
Η νέα αυτή στρατηγική φέρνει προκλήσεις και αναταράξεις. Οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ συνειδητοποιούν ότι η αμερικανική προστασία δεν είναι δεδομένη. Η Ευρώπη καλείται να επαναξιολογήσει τη θέση της. Και οι παγκόσμιες δυνάμεις, από τη Ρωσία ως την Κίνα, βλέπουν νέες ευκαιρίες να ξετυλίγονται.
Και τώρα τι;
Και τώρα, το ερώτημα παραμένει: Πόσο ακόμα μπορεί να διαρκέσει αυτή η στρατηγική; Πόσες φορές μπορεί να αλλάξει ο κόσμος συμμαχίες και προσανατολισμούς χωρίς να πληρώσει το τίμημα;
Θα καταφέρει η Ουάσιγκτον να ισορροπήσει στην τέχνη του συμφέροντος ή θα βρεθεί μπροστά σε έναν κόσμο όπου τα παλιά πιόνια θα θελήσουν να πάρουν εκδίκηση;
Και αν όλα είναι θέμα κέρδους, τι θα συμβεί όταν οι άλλοι παίκτες μάθουν να παίζουν το ίδιο παιχνίδι;
Μέχρι τότε, μένουμε με το… Thank you, next.
