Ο αρθρογράφος της Hürriyet Φατίχ Τσεκιργκέ αφιέρωσε το κυριακάτικο κείμενό του στις 11 Οκτωβρίου στη ναυτική ισχύ της Τουρκίας, με τίτλο «Τα τουρκικά πολεμικά πλοία στις θάλασσες του κόσμου: εξαγωγές σε 12 χώρες». Ξεκινά από την καθέλκυση ενός πλοίου που, όπως γράφει, θα εξαχθεί στην Ινδονησία, και καταλήγει να ζητά ναυτικό αξιωματικό στη θέση του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου.
Μαλαισία και Πακιστάν
Ως την πρώτη εξαγωγή πολεμικού πλοίου της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας στην Ασία-Ειρηνικό παρουσιάζει το πρόγραμμα τριών κορβετών για το Βασιλικό Ναυτικό της Μαλαισίας. Σύμφωνα με τον Τσεκιργκέ, πέφτει στο νερό το τελευταίο από τα τρία πλοία, ώστε και τα τρία να έχουν καθελκυστεί μέσα σε τέσσερις μήνες. Τα στοιχεία που δίνει: μήκος 99,56 μέτρα, εκτόπισμα 2.500 τόνων, μέγιστη ταχύτητα 26 κόμβων και πλήρωμα 111 ατόμων. Ο εξοπλισμός περιλαμβάνει τον αντιπλοϊκό πύραυλο ATMACA της Roketsan, το σύστημα διαχείρισης μάχης της Havelsan, καθώς και τρισδιάστατο ραντάρ έρευνας και τηλεχειριζόμενο σταθεροποιημένο πυροβόλο της ASELSAN.
Για το Πακιστάν αναφέρει τις κορβέτες MILGEM κλάσης Babur, από τις οποίες δύο ναυπηγούνται στο Ναύσταθμο της Κωνσταντινούπολης και δύο στο Καράτσι με μεταφορά τεχνογνωσίας, καθώς και ένα πλοίο ανεφοδιασμού. Ακολουθεί κατάλογος χωρών για τις οποίες, κατά τον αρθρογράφο, κατασκευάζονται πολεμικά πλοία διαφόρων κατηγοριών: Πορτογαλία, Ρουμανία, Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν, Νιγηρία, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ουκρανία και Ινδονησία. Ο τίτλος μιλά για 12 χώρες, ενώ στο κείμενο κατονομάζονται 11.
«Αεροπλανοφόρο το 2027»
Ο Τσεκιργκέ επικαλείται παλαιότερη συζήτησή του με τον Αρχηγό του τουρκικού Ναυτικού, ναύαρχο Ερτζουμέντ Τατλίογλου. Γράφει ότι ο τουρκικός στρατός ήταν γνωστός στο ΝΑΤΟ κυρίως ως χερσαία δύναμη, ενώ τώρα συνδυάζει ναυτική, υποβρύχια και αεροπορική ισχύ, με «πιο καθαρό παράδειγμα» το αεροπλανοφόρο που, όπως γράφει, θα πέσει στο νερό το 2027. Αναφέρει επίσης τα UAV που απογειώνονται από το TCG Anadolu σε άσκηση του ΝΑΤΟ στη Βαλτική, καθώς και τα ραντάρ, τους πυραύλους και τα μη επανδρωμένα σκάφη των ASELSAN, Roketsan και Havelsan.
Η Ελλάδα ως επιχείρημα
Η Ελλάδα μπαίνει στο κείμενο ως λόγος για περισσότερη ναυτική ισχύ. «Ας σκεφτούμε τις “ενεργειακές συμπράξεις” που έχουν στήσει το Ισραήλ και η Ελλάδα στη Μεσόγειο», γράφει. Προσθέτει ότι το Çağrı Bey, που αναζητά υδρογονάνθρακες ανοικτά της Σομαλίας, και το Oruç Reis, που κατά τον ίδιο «κάνει γεωτρήσεις στην Κύπρο», αποτελούν «απόδειξη», με τις ναυτικές δυνάμεις να βρίσκονται εκεί για να τα προστατεύουν. Το Oruç Reis είναι σκάφος σεισμικών ερευνών και πρωταγωνίστησε πρόσφατα σε νέα τουρκική πρόκληση στην Κύπρο.
Το κείμενο ανοίγει και κλείνει με τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα και την Πρέβεζα, θυμίζοντας ότι οι ΗΠΑ πλήρωναν το 1795 φόρο στο οθωμανικό Αλγέρι για να εμπορεύονται στη Μεσόγειο. Ο αρθρογράφος λέει ότι δεν το γράφει για «αναμέτρηση» με τις ΗΠΑ, αλλά για να δείξει πόσο γρήγορα αλλάζουν οι ισορροπίες, και καταλήγει: «Δεν μπορεί πια να έχουμε κι εμείς έναν ναυτικό Αρχηγό ΓΕΕΘΑ;». Ο ρυθμός με τον οποίο η Τουρκία ναυπηγεί και εξάγει κορβέτες έχει τεθεί και στην ελληνική συζήτηση για το πώς η ελληνική ναυπηγική μπορεί να απαντήσει στις MILGEM.
