Άρθρο γνώμης του Χρήστου Νικολάου (AtlasReview.eu)
Η γερμανική στάση σε πολλά ζητήματα αποτελεί για την ελληνική κοινή γνώμη ένα μυστήριο. Η εξήγηση ότι οι Γερμανοί απλώς «μας μισούν» δεν δικαιολογεί την πολιτική τους.
Ιδιαίτερα περίεργη είναι η στάση της Γερμανίας σε ζητήματα εδαφικής ακεραιότητας κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν υφίσταται διεθνής οργανισμός που να μην εξασφαλίζει την εδαφική ακεραιότητα των μελών του, καθώς αυτή καθορίζεται ακριβώς από τα σύνορά τους. Το ερώτημα, επομένως, είναι προς τι η στάση αυτή του εταίρου.
Η ύπαρξη ισχυρής τουρκικής κοινότητας στο εσωτερικό της Γερμανίας, μιας μουσουλμανικής κοινότητας στην οποία η Τουρκία έχει προβληθεί ως προστάτης της στην Ευρώπη, καθώς και οι σημαντικές επενδύσεις γερμανικών κεφαλαίων στην Τουρκία και τουρκικών στη Γερμανία, σε συνδυασμό με τις ιστορικές καταβολές της σχέσης αυτής, παίρνουν την πρώτη θέση σε οποιαδήποτε τέτοια ανάλυση.
Η θέση της Γερμανίας στον παγκόσμιο χάρτη
Πέρα από τους παραπάνω παράγοντες, ισχυρότερος παράγοντας της γερμανικής πολιτικής είναι η θέση της Γερμανίας στον παγκόσμιο χάρτη. Το πρώτο σκέλος αφορά την εσωτερική πολιτική. Η πολιτική σκηνή της Γερμανίας δείχνει μεγάλη αφοσίωση σε ζητήματα εσωτερικής πολιτικής, με μεγάλα ποσά να διατίθενται για την εργασία, τα κοινωνικά ζητήματα, την εκπαίδευση και τη βιομηχανία. Τα γερμανικά προϊόντα και η «γερμανική οργάνωση» έχουν εξάλλου αποκτήσει διεθνώς σχεδόν θρυλική φήμη.
Τίποτα από αυτά δεν είναι περίεργο για ένα καλά δομημένο κράτος. Η διαρκής κινητικότητα και η προσαρμοστικότητα της γερμανικής εσωτερικής πολιτικής δεν είναι όμως καθόλου εμφανείς στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
Δεν μπορούν να αναμένονται συνεχείς εναλλαγές στην εξωτερική πολιτική μιας χώρας, ούτε όμως στασιμότητα, ειδικά όταν ένας γείτονας και στενός σύμμαχος (ή και εν δυνάμει εταίρος) οδηγεί προοδευτικά τον λαό του σε καθεστώς ανελευθερίας και γίνεται πιο ορμητικός, απρόβλεπτος, βίαιος και επικίνδυνος, όπως έχει δείξει η σειρά των τουρκικών εισβολών και παρεμβάσεων των τελευταίων ετών.
Η σταθερή θέση της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής βασίζεται σε θεσμούς όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, κάτι που δικαιολογείται από την ηγεμονική θέση της Γερμανίας στην ΕΕ και από τον αριθμό των στρατευμάτων του ΝΑΤΟ που έχει δεσμεύσει, στο παρελθόν και στο παρόν, για την προστασία των συνόρων της. Αφού η Ένωση προσφέρει κυριαρχία πέρα από τα σύνορά της και το ΝΑΤΟ ελευθερώνει γερμανικούς πόρους για άλλους τομείς πέρα από την άμυνα, η διατήρηση των οργανισμών, ιδίως του ΝΑΤΟ, αποτελεί φυσική προτεραιότητα.
Με άλλα λόγια, η Γερμανία προσπαθεί να ευνοήσει ακριβώς αυτούς τους οργανισμούς, και, ίσως δυστυχώς για την Ελλάδα στη συγκεκριμένη περίοδο, η Τουρκία συνεισφέρει ενεργά και στους δύο. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα αν ληφθεί υπόψη η μειονεκτική θέση της Ελλάδας, ειδικά στο εμπόριο (εισαγωγές – εξαγωγές) και στους εξοπλισμούς, όπου πρέπει να τονιστεί η παραγωγή και η εξαγωγή και όχι η διαθεσιμότητα.
Η Γερμανία απολαμβάνει την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην άμυνά της και, όσον αφορά την προστασία της νότιας Ευρώπης, η Τουρκία (τουλάχιστον όσο είχε φιλοδυτική πολιτική) ήταν εξαιρετικός σύμμαχος, με μέσα και διάθεση να πολεμήσει, μειώνοντας ταυτόχρονα την ανάγκη για στρατιωτικά τμήματα επαρκούς μεγέθους από τα κράτη μέλη της ΕΕ.
Η Ελλάδα δεν φαίνεται να έχει αξιοποιήσει στο έπακρο τις δυνατότητες της ΕΕ, ενώ η οικονομική κρίση επιδείνωσε τη θέση της. Λύση δεν είναι η «πυρπόληση» των θεσμών, αλλά η αξιοποίηση των νέων συνθηκών και η εκ νέου «διαφήμιση» της Ελλάδας στη διεθνή σκηνή.
Η προεδρία Τραμπ ανέδειξε τις βαθιές ανησυχίες της αμερικανικής γραφειοκρατίας στην περίοδο της κινεζικής ανόδου. Επιχειρησιακά, το ΝΑΤΟ στηρίζεται στις αμερικανικές και βρετανικές δυνάμεις, οι οποίες όμως καλούνται να αντιμετωπίσουν τους δικούς τους αντιπάλους: οι ΗΠΑ την Κίνα στον Ειρηνικό και η Μεγάλη Βρετανία τη Ρωσία στις βόρειες θάλασσες.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η συνεχής δαπάνη πόρων για την προστασία μιας ηπείρου με μεγάλες αμυντικές βιομηχανίες και τεράστια κεφάλαια δεν αποτελεί λογική στρατηγική.
Η κατάσταση γίνεται πιο ευνοϊκή όταν μέσα στην ήπειρο αυτή υπάρχει μια χώρα με τεράστιες στρατιωτικές δυνατότητες, βιομηχανία και πολιτική πρωτοβουλία. Πρόκειται για τη Γαλλία, η οποία επιδιώκει εδώ και καιρό τη δημιουργία ανεξάρτητου ευρωπαϊκού θεσμού αφοσιωμένου αποκλειστικά στα συμφέροντα της Ευρώπης.
Οι ΗΠΑ, που θα έβλεπαν τον πρώτο σύμμαχό τους (την ΕΕ) να ανεξαρτητοποιείται επιχειρησιακά, δεν θα ήταν κατ’ ανάγκην αντίθετες, καθώς τα συμφέροντά τους δεν απέχουν πολύ και ο θεσμός αυτός θα εντασσόταν στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ως παρακλάδι του. Πρόκειται ουσιαστικά για τη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση του Ψυχρού Πολέμου, με μεγαλύτερη όμως πολιτική «τόλμη».
Η Ελλάδα, ως μία από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονται σε διαρκή επαγρύπνηση και διαθέτουν σημαντικές δυνάμεις, θα μπορούσε να αξιοποιήσει τις συνθήκες ώστε να πραγματωθεί η πρωτοβουλία αυτή, κάτι που θα την έφερνε άμεσα πιο κοντά τόσο στη Γαλλία όσο και στις ΗΠΑ.
Οι σημερινές συνθήκες, με τη Σούδα και τους φυσικούς πόρους, προσφέρουν κάποια πλεονεκτήματα. Για διαρκείς συμμαχίες και ισχύ στην Ευρώπη (ή και εκτός αυτής), πρέπει όμως να φανεί πρόθεση δέσμευσης και διάθεση κινητικότητας από την Αθήνα.
Η πρώτη δημοσίευση του άρθρου στην ιστοσελίδα nemesishd.gr γίνεται κατόπιν άδειας του αρθρογράφου.
Η άποψη του αρθρογράφου δεν εκφράζει απαραίτητα το NEMESISHD.GR και δημοσιεύεται στο πλαίσιο της ελευθερίας της έκφρασης.
