Γράφει ο Μανώλης Γιανναράκης
Ο πόλεμος στην Ουκρανία μαίνεται. Είναι η Τουρκία μια μικρή Ρωσία; Θα μπορούσαμε να πούμε κάτι τέτοιο; Προσωπικά, το τολμώ. Ο Πούτιν είναι ένας πολύ κακός σκακιστής.
Είχε τον κόσμο εκεί ακριβώς που ήθελε. Για την Αμερική είχαν συμβεί όλα όσα δεν έπρεπε κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ενώ όσον αφορά την Ευρώπη, ήταν δεμένη χειροπόδαρα μέσα στο στόμα της Ρωσίας.
Όμως εν πάσει περιπτώσει, υπάρχει και μια γεωγραφία που δεσμεύει τα χέρια των ηγετών ανά των κόσμο και τους αιώνες.
Όμως γιατί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι χειρότερος σκακιστής ακόμα και από τον Βλαντιμίρ Πούτιν;
Η απάντηση είναι απλή: Διότι ο πρώτος, σε αντίθεση με τον τελευταίο, είχε σύμμαχο του και την γεωγραφία. Κι αποφάσισε να πάει κόντρα ακόμα και σε αυτήν.
Η Τουρκία κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ήταν χώρα πρώτης γραμμής.
Οι ΗΠΑ ήταν διατεθειμένες να διακινδυνεύσουν ακόμα και Παγκόσμιο Πόλεμο για χάρη της. Μπορεί η νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ να εθεωρείτο «ενιαίος χώρος», αλλά να είστε σίγουροι ότι η Τουρκία είχε πολύ μεγαλύτερη από την Ελλάδα βαρύτητα για τις ΗΠΑ.
Μου αρέσει γενικά να είμαι κυνικός. Ναι, οι ΗΠΑ δεν δυσκολεύονταν ιδιαίτερα να κάνουν χατίρια στην γείτονα σε σχέση με την Ελλάδα. Ειδικά όταν στην Ελλάδα κάναμε αυτές τις πολιτικές επιλογές. Προσωπικά, βρίσκω αυτή την αντίληψη εκ μέρους των ΗΠΑ απολύτως λογική.
Αν η Τουρκία συνέχιζε να παίζει τον ρόλο της όσον αφορά την ανάσχεση της Ρωσίας και το «μπλοκάρισμα» του Ιράν, δεν βρίσκω κάποιον προφανή λόγο για να μην έχει παράνομες βλέψεις σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να τονίσουμε ότι δεν λαμβάνουμε υπόψιν μας τις πανίσχυρες ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και το Διεθνές Δίκαιο το οποίο η Τουρκία έχει κάνει κόσκινο. Τώρα μιλάμε για σκάκι.
Και λέμε το εξής κυνικό:
Αν η Τουρκία εξυπηρετούσε τα αμερικανικά συμφέροντα όσον αφορά την Ρωσία και το Ιράν, θα ήταν απολύτως λογικό να ζητήσει από τις ΗΠΑ «διευκολύνσεις» σε σχέση με την Ελλάδα. Και θα ήταν επίσης απολύτως λογικό οι ΗΠΑ να απαντήσουν καταφατικά.
Το διακύβευμα θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από την δυσαρέσκεια την δική μας. Ωστόσο, αυτές οι «διευκολύνσεις» δεν θα αφορούσαν εδάφη, αλλά θαλάσσιες ζώνες (πολύ πιο αποδοτικές στο προσεχές μέλλον). Το μέλλον της ενέργειας βρίσκεται στην θάλασσα.
Πάμε τώρα να δούμε τις λανθασμένες κινήσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου είχε ένα ξεκάθαρο ρόλο, αυτόν της ανάσχεσης της ΕΣΣΔ. Στον τελευταίο πόλεμο που ξέσπασε σε ευρωπαϊκό έδαφος, οι ΗΠΑ θα ήθελαν μια Τουρκία που θα βοηθούσε στην ανάσχεση της Ρωσίας.
Όμως ο Ταγίπ Ερντογάν επέλεξε να κάνει ακριβώς το αντίθετο.
Όχι μόνο δεν βοηθάει στην ανάσχεση της Ρωσίας, αλλά έχει μετεξελιχθεί στον Δούρειο Ίππο του Πούτιν μέσα στο ΝΑΤΟ.
Κλείνει ενεργειακές συμφωνίες μαμούθ με την Ρωσία, συμπεριλαμβανομένης πυρηνικής ενέργειας, αγοράζει ρωσικά οπλικά συστήματα (S400), αρνείται επιδεικτικά να επιβάλει κυρώσεις για την εισβολή στην Ουκρανία, βάζει εμπόδια στην επέκταση του ΝΑΤΟ όσον αφορά την Φινλανδία και την Σουηδία, ενώ χέρι χέρι με τον Πούτιν, οργανώνουν προσεκτικά κι από κοινού τις κινήσεις τους σε Μέση Ανατολή και Καύκασο.
Μετά τις κυρώσεις και το εμπάργκο όπλων, απειλεί να αναβαθμίσει τον στόλο των F-16 block 50 στην Τουρκία, παραβιάζοντας τις εν λόγω άδειες των ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα διαφημίζει βαλλιστικούς πυραύλους που διαταράσσουν την ισορροπία δυνάμεων που οι ΗΠΑ προσπαθούν να διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού στην περιοχή.
Ένας που δεν γνωρίζει το παρελθόν, δύσκολα θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι η Τουρκία δεν ανήκει στο στρατόπεδο της Ρωσίας.
Οι σχέσεις Αμερικής – Ιράν ξεκίνησαν με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Παρόλα αυτά, την
προκείμενη στιγμή, οι δύο χώρες κάθε άλλο παρά σύμμαχοι είναι. Μετά το 2020 και την δολοφονία του στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί τα τύμπανα του πολέμου ηχούν και πάλι στη Μέση Ανατολή.
Το Ιρανικό είναι ένα ζήτημα εθνικής ασφαλείας για τις ΗΠΑ.
Αυτή την στιγμή ίσως να πρόκειται για την τρίτη σε σειρά εξωτερική απειλή μετά την Ρωσία και την Κίνα. Περισσότερο από τις σχέσεις τους όμως απευθείας με το Ιράν, τους Αμερικάνους τους ενδιαφέρουν οι σχέσεις των συμμάχων τους με το Ιράν. Και η Τουρκία, δεν κρύβει πλέον τους «ισχυρούς δεσμούς» (Κατά Ερντογάν) της με το Ιράν. Η Τουρκία ήταν χώρα πρώτης κυρίως λόγω Ρωσίας και Ιράν. Τα πράγματα άλλαξαν πολύ από τότε.
Ίσως σε κάποιο μελλοντικό κείμενο να ασχοληθούμε με την αναβάθμιση της Ελλάδας εξαιτίας των «Ερντογανικών σφαλμάτων».
Προς το παρόν, αντί επιλόγου, θα αναφερθούμε σε ακόμα ένα λάθος του Σουλτάνου. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής των ΗΠΑ σήμερα; Η Κίνα. Θα μπορούσε ο Ερντογάν να διαπράξει κι αυτό το αμάρτημα; Η Κίνα είναι πολύ μακριά. Κι όμως! Η Τουρκία έδωσε το πρόγραμμα για το 5G στην Κίνα. Επιτρέψτε μου να κάνω μια ριψοκίνδυνη πρόβλεψη.
Ακόμα κι αν λυθούν τα θέματα με τους S400, την Ρωσία και το Ιράν, η Τουρκία δεν πρόκειται να πάρει αεροσκάφη μέσα στην επόμενη πενταετία αν δεν διευθετηθεί η σχέση της με την Κίνα. Κι αυτή την φορά πρόκειται όντως για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ…
-Μανώλης Γιανναράκης
Η άποψη του αρθρογράφου δεν εκφράζει απαραίτητα το NEMESISHD.GR και δημοσιεύεται στα πλαίσια της ελευθερίας της έκφρασης
