Για χρόνια η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το αν το Ισραήλ αποτελεί τον μεγαλύτερο στρατιωτικό πονοκέφαλο της Άγκυρας. Με πυρομαχικά εξαιρετικά προηγμένης τεχνολογίας, Iron Dome, υψηλή διαθεσιμότητα μαχητικών και συνεχή εμπλοκή σε επιχειρήσεις, το Ισραήλ εμφανίζεται δικαίως ως μία από τις ισχυρότερες στρατιωτικές μηχανές της περιοχής. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως το Ισραήλ σήμερα είναι στρατιωτικά ισχυρότερο από την Ελλάδα σε τεχνολογία, εμπειρία και άμεση επιχειρησιακή ετοιμότητα.
Ωστόσο, η πραγματική πίεση προς την Τουρκία σε ενδεχόμενη σύγκρουση δεν θα έρθει από μακριά, αλλά από δίπλα και συγκεκριμένα από την Ελλάδα και την Κύπρο.
Το Ισραήλ μπορεί να πλήξει στρατηγικούς στόχους, να εξουδετερώσει την αεράμυνα, να διαλύσει ναυτικές μονάδες από απόσταση όμως δεν μπορεί να απειλήσει άμεσα την Τουρκία σε χερσαίο επίπεδο χωρίς τον ελληνικό και κυπριακό κρίκο της αλυσίδας. Η γεωγραφία είναι αδυσώπητη και αναδεικνύει ότι ο καταλύτης που μετατρέπει έναν πόλεμο από θεωρητικό σε υπαρξιακό για την Άγκυρα είναι η Ελλάδα.
Παρότι δεν βρίσκεται σε συνεχές καθεστώς κινητοποίησης όπως το Ισραήλ, η Ελλάδα διαθέτει ένα στοιχείο υποτιμημένο στη δημόσια συζήτηση. Μπορεί τα πυρομαχικά και τα μέσα που διαθέτουμε να μην είναι τα περισσότερα τελευταίας γενιάς λόγω εξαιρετικά κακής διαχείρισης από τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, όμως η Ελλάδα διαθέτει μια ευρεία γκάμα όπλων, στρατιωτικών μέσων και αριθμών που την καθιστούν ως μια από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Ο πόλεμος δεν είναι μόνο high-tech, είναι και αντοχή στον χρόνο όπως είδαμε στην Ουκρανία.
Η Τουρκία γνωρίζει πως η Ελλάδα μπορεί να απαντήσει στρατιωτικά μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Δεν είμαστε άοπλοι.
Τα νησιά του Αιγαίου, ο Έβρος, οι μονάδες υψηλής ετοιμότητας, το ΠΝ και η ΠΑ αποτελούν μια δύναμη που στέκεται καθημερινά απέναντί της. Το Ισραήλ μπορεί να την πλήξει σφοδρά από αέρος, η Ελλάδα όμως μπορεί να ανοίξει μέτωπο δίπλα στα σύνορα της. Και αυτό είναι ποιοτικά διαφορετικό και πολύ πιο επικίνδυνο για την Άγκυρα.
Και εδώ έρχεται η στρατηγική ουσία: η συμμαχία Ελλάδας–Ισραήλ δεν μειώνει κανέναν, τους ενισχύει και τους δύο. Αν και το Ισραήλ είναι στρατιωτικά ισχυρότερο σε τεχνολογία, πληροφορίες και ικανότητα SEAD/DEAD, η Ελλάδα είναι εκείνη που μπορεί να μετατρέψει την ισχύ αυτή σε εδαφικό αποτέλεσμα.
Μία ισραηλινή αεροναυτική εμπλοκή, όσο περιορισμένη κι αν είναι, μπορεί να εξουδετερώσει κρίσιμες τουρκικές μονάδες, να τυφλώσει ραντάρ και να ανοίξει τον δρόμο για την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία και τον Στρατό Ξηράς. Στο κυπριακό μέτωπο, η συμμετοχή του Ισραήλ ακόμα και έμμεση, θα μπορούσε να ανατρέψει πλήρως την εικόνα, επιτρέποντας στην Ελλάδα να επιχειρήσει αποτελεσματικά με ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις.
Με άλλα λόγια, το Ισραήλ μπορεί να γονατίσει την Τουρκία από πάνω και μέσω Μοσάντ, ενώ η Ελλάδα μπορεί να την πιέσει εκεί που πραγματικά πονάει: στο έδαφος και στο Αιγαίο. Ο ένας χωρίς τον άλλον μπορεί να είναι ισχυρός, μαζί όμως αποτελούν συνδυασμό που η Άγκυρα δύσκολα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει. Γι’ αυτό και η Τουρκία δεν φοβάται μόνο τα ισραηλινά μαχητικά, φοβάται μια Ελλάδα που αφυπνίζεται στρατιωτικά από μια τρίτη δύναμη.
Τελικά, η πραγματική στρατιωτική απειλή για την Τουρκία δεν βρίσκεται στη Γάζα. Βρίσκεται στο Αιγαίο, στον Έβρο και στη Λευκωσία. Η Ελλάδα διαθέτει τη γεωγραφία, τα μέσα και τη δυναμική για πραγματικό πόλεμο και όχι ανταλλαγές πυρών.
Δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό, εμείς είμαστε το πραγματικό στρατιωτικό αντίβαρο στην Τουρκία, η δύναμη που μπορεί να ανατρέψει την εξίσωση στο πεδίο. Η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων οφείλει να συνεχιστεί σταθερά και μεθοδικά, με την επίλυση χρόνιων προβλημάτων, όπως για παράδειγμα η εξαιρετικά αδύναμη εγχώρια αμυντική βιομηχανία, και χωρίς την ψευδαίσθηση ότι κάποιος τρίτος θα μας σώσει.
Η αποτροπή και η νίκη ξεκινούν και τελειώνουν σε εμάς.
