«Ακραίοι» — έτσι χαρακτηρίστηκαν όσοι έγκαιρα και με βάσιμες ανησυχίες επεσήμαναν ότι η χώρα πορεύεται χωρίς στοιχειώδη άμυνα και χωρίς στρατηγική βάθους. Αντί να ακουστούν, μπήκαν στο ίδιο τσουβάλι με πρόσωπα που πράγματι εξυπηρετούσαν ιδιοτελείς ή πονηρές σκοπιμότητες παρά το εθνικό συμφέρον.
Ίσως να ήμασταν «Ακραίοι» και εμείς, επειδή ζητήσαμε την επαναλειτουργία της ελληνικής πρεσβείας στη Δαμασκό — όχι για λόγους ιδεοληψίας, αλλά για να διατηρήσουμε ερείσματα, να προστατεύσουμε τη μακραίωνη χριστιανική παρουσία, να διατηρήσουμε το αποτύπωμά μας σε μια κρίσιμη περιοχή.
Τελικά, αυτή η “ακραία” πρόταση υιοθετήθηκε και με κάθε επισημότητα μετά από χρόνια και όπως φαίνεται ήταν ήδη αργά. Ακραίοι, επειδή επιμείναμε ότι η Ελλάδα όφειλε να υποστηρίξει έμπρακτα τους Κούρδους του SDF, αντί να παραμένει παθητικός θεατής, τώρα είναι ένα βήμα πριν αφοπλιστούν.
Ακραίοι, επειδή θεωρήσαμε αυτονόητο πως όταν οι τζιχαντιστικές δυνάμεις του SNA έσφαζαν Λίβυους στα προάστια της Τρίπολης, με τις δυνάμεις του Χαφτάρ σε απόσταση αναπνοής και την Τουρκία να τους σφυροκοπά ατιμώρητα, η Ελλάδα έπρεπε να είχε αντιδράσει με ισχύ – όχι με δελτία Τύπου.
Ίσως απλώς να είμαστε τελικά και εμείς επαγγελματίες ανησυχούντες, καθώς λέγαμε πως το “καλό κλίμα” με την Άγκυρα είναι επικοινωνιακός μανδύας που εξυπηρετεί μόνο τα στρατηγικά της συμφέροντα, όχι τα ελληνικά.
Μια χώρα που επιμένει να βαφτίζει τη λογική ως ακρότητα, καταδικάζεται σε στασιμότητα και στρατηγική αφωνία. Όσο η πολιτική και κοινωνική μας τάξη εξοβελίζει την πρόνοια και τη διορατικότητα στο περιθώριο, τόσο η πατρίδα θα συνεχίσει να πληρώνει το τίμημα της αδράνειας. Μακάρι να διορθωθούν όσο πιο άμεσα γίνεται τα λάθη του παρελθόντος. Υπάρχει ακόμα χρόνος.
Μερικές σκέψεις από το NEMESISHD.GR…
Ο Θεός να συγχωρέσει τις ψυχές που χάθηκαν στην Συρία.
