Με την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο να κλιμακώνεται και με την τουρκική ρητορική να αναβιώνει νεοοθωμανικές αναφορές, ο Ελληνικός Στρατός μπορεί να κληθεί να αποδείξει ότι είναι άξιος συνεχιστής της ιστορίας του. Με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα, η απέναντι πλευρά οφείλει να θυμάται ποιος είναι ο λαός που αναφέρεται στα τουρκικά βιβλία ιστορίας ως «Şeytan asker».
Ιστορικά στοιχεία για τη συγκεκριμένη φράση
Το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων (5/42 ΣΕ) αποτελούσε ειδικό σύνταγμα Ευζώνων του Ελληνικού Στρατού, με στρατολογική βάση τη Φθιώτιδα και τη Στερεά Ελλάδα και έδρα τη Λαμία.
Η μονάδα σχηματίστηκε το 1913, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, και υπαγόταν στη 13η Μεραρχία. Μετείχε υπό την Αντάντ στον ρωσικό εμφύλιο πόλεμο, στη Μικρασιατική εκστρατεία και στον ελληνοϊταλικό πόλεμο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία, λόγω των ικανοτήτων του διοικητή και του σώματος, οι Τούρκοι αποκαλούσαν τον διοικητή της μονάδας, συνταγματάρχη Νικόλαο Πλαστήρα, «Kara Şeytan» (Μαύρο Σατανά), ενώ το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων έγινε γνωστό ως «Şeytan asker» (στρατός του Σατανά).
Την ίδια προσωνυμία έλαβε από τους Τούρκους και το θωρηκτό «Αβέρωφ»
Το «Αβέρωφ» συμμετείχε στις επιχειρήσεις απελευθέρωσης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στις ναυμαχίες της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912) και της Λήμνου (5 Ιανουαρίου 1913) εναντίον του Οθωμανικού Στόλου. Αξιοποιώντας την ανώτερη ταχύτητά του και το βεληνεκές των πυροβόλων του, αποσπάστηκε από τον υπόλοιπο ελληνικό στόλο και, αναλαμβάνοντας αυτόνομη δράση, έτρεψε τον εχθρικό στόλο σε φυγή, καταδιώκοντάς τον.
Η τακτική του Κουντουριώτη έδωσε τη νίκη και τον αδιαμφισβήτητο έλεγχο του Αιγαίου στην Ελλάδα και μετέτρεψε πλοίο και ναύαρχο σε ζωντανούς μύθους.
Για τους Έλληνες ήταν ο «Τυχερός μπάρμπα-Γιώργος», ενώ για τους Τούρκους «το Διαβολοβάπορο» («Σεϊτάν Παπόρ»).
