Στις 6 Ιουλίου του 1827 η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία υπέγραψαν στο Λονδίνο τη Συνθήκη του Λονδίνου, με την οποία πρότειναν την αναγνώριση της Ελλάδας ως αυτόνομου κράτους, φόρου υποτελούς στον Σουλτάνο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέρριψε τη συνθήκη.
Με τη συνθήκη οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις, λαμβάνοντας υπόψη και τα συμφέροντά τους στα Βαλκάνια, αποφάσισαν να επιδιώξουν την ειρήνευση στην Ελλάδα και πρότειναν στον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ την παραχώρηση αυτονομίας στους Έλληνες. Προβλέφθηκε επίσης ότι, σε περίπτωση άρνησης, οι τρεις δυνάμεις θα πίεζαν την Υψηλή Πύλη με τη στρατιωτική παρουσία των στόλων τους στην περιοχή.
Η απόφαση άλλαξε ουσιαστικά τα δεδομένα του ελληνικού ζητήματος και οδήγησε τελικά στην ίδρυση του ελληνικού κράτους. Η Επανάσταση δεν είχε ωστόσο ολοκληρωθεί, καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέρριψε τη συνθήκη. Λίγους μήνες αργότερα, στις 20 Οκτωβρίου 1827, ο συμμαχικός στόλος κατέστρεψε τον οθωμανοαιγυπτιακό στόλο στη ναυμαχία του Ναβαρίνου. Η οριστική ανεξαρτησία του ελληνικού κράτους παγιώθηκε δυόμισι χρόνια μετά τη συνθήκη, με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου.
