Τον Ιούλιο του 1832 υπογράφεται ο Διακανονισμός της Κωνσταντινούπολης, γνωστός και ως Συνθήκη του Καλεντέρ Κιόσκ, με τον οποίο ρυθμίστηκαν τα ελληνοτουρκικά σύνορα.
Η Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης ήταν η γραπτή συμφωνία για τον τελικό διακανονισμό μεταξύ της Ελλάδας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με την οποία η δεύτερη αποδέχθηκε τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους με συγκεκριμένη οριοθέτηση, ως αποτέλεσμα του ένοπλου αγώνα της ανεξαρτησίας των ετών 1821-1829.
Η Ελλάδα είχε ήδη επιτύχει την υπογραφή διαφόρων διεθνών πράξεων με τις οποίες αποκτούσε κρατική υπόσταση. Πρώτο από αυτά, με το οποίο καθίστατο αυτόνομη υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου, ήταν το δεύτερο Πρωτόκολλο του Λονδίνου (Νοέμβριος 1828), που προέβλεπε σύνορα έως τον Ισθμό της Κορίνθου, με την Πελοπόννησο και τα παρακείμενα νησιά του Σαρωνικού και των Κυκλάδων. Ακολούθησε το τρίτο Πρωτόκολλο του Λονδίνου (Μάρτιος 1829), που προέβλεπε επέκταση των συνόρων έως τη γραμμή Παγασητικού – Αμβρακικού με ενσωμάτωση ολόκληρης της Στερεάς Ελλάδας, και το τέταρτο (Φεβρουάριος 1830), με το οποίο η συνοριακή γραμμή συμφωνήθηκε στο μέσο της κοίτης των ποταμών Αχελώου και Σπερχειού, ενώ στην ελληνική επικράτεια εντάσσονταν οι Σποράδες και η Αμοργός.
Έπειτα από διαπραγματεύσεις περίπου έξι μηνών, τον Ιούλιο του 1832 υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη ο τελικός διακανονισμός, με τον οποίο η Οθωμανική Αυτοκρατορία, από κοινού με τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και Ρωσία), αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Ελλάδας και τη γραμμή συνόρων Παγασητικού – Αμβρακικού.
Με το έκτο και τελευταίο Πρωτόκολλο του Λονδίνου (Αύγουστος 1832), η περιοχή της Λαμίας (τότε «Ζητούνι»), την οποία διεκδικούσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία επειδή δεν είχε ελευθερωθεί από ελληνικά όπλα, επιδικάστηκε στην Ελλάδα. Παράλληλα, οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις εξέδωσαν διακήρυξη με την οποία ανακοινώθηκε η «αποπεράτωση του ελληνικού ζητήματος». Από τον Σεπτέμβριο έως τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, επιτροπή οριοθετών χάραξε τα σύνορα των δύο κρατών.
Το ανεξάρτητο ελληνικό βασίλειο, τον Φεβρουάριο του 1833, με την έλευση του Όθωνα, εκτεινόταν σε 47.516 τετραγωνικά χιλιόμετρα, συμπεριλαμβανομένης της Εύβοιας, και αριθμούσε 750.000 κατοίκους.
