Από το 1974 τουρκικές δυνάμεις βρίσκονται στην Κύπρο και το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα συνεχίζει να προκαλεί την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, παρά τα όσα διαδραματίστηκαν κατά την εισβολή.
Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Τατάρ, με την Τουρκία ως «μητέρα πατρίδα», εκφράζουν απειλές και επιχειρούν, με τετελεσμένα, να ασκήσουν πίεση στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Το 1974 η Ελλάδα απέφυγε να εμπλακεί σε πόλεμο πλήρους κλίμακας για την Κύπρο, την ώρα που υπεράριθμες τουρκικές δυνάμεις προέλαυναν στο νησί και η ΕΛΔΥΚ με την Εθνική Φρουρά προσπαθούσαν να τις απωθήσουν με περιορισμένα μέσα.
Σήμερα οι Τούρκοι δηλώνουν ότι δεν επιθυμούν τη συνέχιση των συνομιλιών και επιδιώκουν δύο κράτη στο νησί ή ακόμη και την ένωση των κατεχομένων με την Τουρκία. Σε αυτό το περιβάλλον ανακύπτει το ερώτημα ποιες επιλογές απομένουν στην Ελλάδα, όταν η Τουρκία δεν επιδιώκει πλέον ειρηνική επίλυση του ζητήματος.
Η σκληρότερη επιλογή πριν από τον πόλεμο
Η επιλογή αυτή είναι η άμεση και πλήρης στρατιωτικοποίηση της διαμάχης στην Κύπρο, με τρόπο ανάλογο με αυτόν που ακολούθησε το Αζερμπαϊτζάν, σύμμαχος της Τουρκίας, στη μάχη του Ναγκόρνο Καραμπάχ, το οποίο οι Αρμένιοι ονομάζουν Αρτσάχ.
Στο σενάριο αυτό η Κύπρος ζητά επίσημα από την Ελλάδα αεροπορική συνδρομή για την κάλυψη του εναέριου χώρου της, με σκοπό την έναρξη αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων στο έδαφος που βρίσκεται υπό κατοχή.
Το σχέδιο και ο κίνδυνος για την Τουρκία
- Ελληνικά Rafale και F-16 Viper απογειώνονται μαζικά και προσεγγίζουν το νησί για την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων (no-fly zone).
- Η Κύπρος ενεργοποιεί τη ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής (άρθρο 42 παρ. 7 ΣΕΕ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δηλώνει ότι βρίσκεται σε έκτακτη ανάγκη, ώστε να βρεθούν στην περιοχή πλοία της ΕΕ (της Γαλλίας κ.ά.) και μαχητικά πάνω από το νησί, για την ενίσχυση των αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων.
- Με την επιβολή της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων από την Ελλάδα και ενδεχομένως και από τη Γαλλία, η Τουρκία θα κληθεί να επιλέξει πώς θα ενεργήσει.
Οι δύο επιλογές της Τουρκίας
Η πρώτη επιλογή είναι να επιχειρήσει να σπάσει τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων με την παλαιότερης τεχνολογίας αεροπορία της, απέναντι σε οπλισμένα ελληνικά Rafale και F-16 Viper, με κίνδυνο μεγάλης ήττας και πλήρους έκθεσης σε όλα τα μέτωπα.
Η δεύτερη επιλογή είναι να επιδιώξει άμεση λύση, προτού η Εθνική Φρουρά ξεκινήσει επιχειρήσεις εναντίον κάθε τουρκικής στρατιωτικής μονάδας και υποδομής στο νησί. Σε αντίθετη περίπτωση, οι απώλειες του στρατού κατοχής θα οδηγούσαν στον άμεσο αφανισμό του, με πιθανές συνέπειες ακόμη και για την εσωτερική συνοχή της Τουρκίας.
Με την υποστήριξή της προς το Αζερμπαϊτζάν στη μάχη για το Αρτσάχ, η Τουρκία έχει δημιουργήσει προηγούμενο που η Ελλάδα θα μπορούσε να αξιοποιήσει, σε συνδυασμό με τα εξοπλιστικά προγράμματα, ώστε η Τουρκία να βρεθεί σε δυσχερή θέση στην Ανατολική Μεσόγειο.
