Οι διαρροές για την τριμερή δύναμη Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ δεν εμφανίστηκαν τυχαία, ούτε αφορούν απλώς ένα σχέδιο επί χάρτου. Όσα αποκαλύπτονται σταδιακά δείχνουν ότι στην Ανατολική Μεσόγειο διαμορφώνεται η ανάγκη για ένα νέο πλαίσιο ασφάλειας, το οποίο ωριμάζει εδώ και χρόνια και πλέον αρχίζει να γίνεται ορατό.
Κάτι πολύ πιο σοβαρό από απλές συζητήσεις βρίσκεται σε εξέλιξη μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ. Οι πληροφορίες για τη δύναμη ταχείας αντίδρασης, που μετέδωσε αρχικά η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», φαίνεται πως αποτέλεσαν τη διαρροή ενός πολύ ευρύτερου σχεδιασμού. Η εικόνα συμπληρώνεται πλέον από σειρά ισραηλινών μέσων ενημέρωσης, μεταξύ αυτών και το i24NEWS, τα οποία προσθέτουν κρίσιμες λεπτομέρειες στους σχεδιασμούς.
Η διαδοχική αυτή ροή πληροφοριών δείχνει ότι δεν πρόκειται απλώς για μια θεωρητική ιδέα ή μια συγκυριακή συζήτηση. Σύμφωνα με τη γνώση και την αξιολόγηση του NEMESISHD.GR, πρόκειται για σχέδιο αλλαγής του πλαισίου ασφαλείας (όχι ως μόνιμη δύναμη επιπέδου Ταξιαρχίας) που έχει εισέλθει σε φάση επιχειρησιακής ωρίμανσης, έστω και ανεπίσημα, με σαφή σημάδια προετοιμασίας,τα οποία έχουν αναλυθεί και συζητηθεί στις LIVE εκπομπές μας εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια.
Η πύκνωση των συνεκπαιδεύσεων, η αναβάθμιση των στρατιωτικών επαφών, οι εξοπλισμοί και η σταδιακή σύγκλιση αντιλήψεων σε ζητήματα αποτροπής και άμεσης αντίδρασης στην Ανατολική Μεσόγειο είναι μόνο μερικά παραδείγματα.
Ισραηλινό μοντέλο αποτροπής στην Ανατολική Μεσόγειο ως πρόταση για Ελλάδα & Κύπρο
Το Ισραήλ, σε αντίθεση με τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, δεν αντιλαμβάνεται τη γεωπολιτική αποτροπή ως ανταλλαγή δηλώσεων. Για το Τελ Αβίβ, οι στρατιωτικές απειλές αντιμετωπίζονται μόνο με έτοιμα σχέδια, πραγματικές δυνάμεις και δυνατότητα άμεσης σκληρής και ένοπλης αντίδρασης. Σε αυτό ακριβώς το δόγμα εντάσσεται η πρόταση για μια ευέλικτη τριμερή δύναμη, ικανή να αναπτυχθεί άμεσα σε θάλασσα, αέρα και ξηρά απέναντι στην Τουρκία που πλέον αποτελεί κοινό αντίπαλο για όλους τους δρώντες στη Μεσόγειο εκτός της Συρίας.
Κατά την εκτίμηση μας, η συγκεκριμένη πρωτοβουλία προωθείται πρωτίστως από το Ισραήλ, το οποίο επιχειρεί να μεταφέρει στην Ανατολική Μεσόγειο τη δική του σκληρή αντίληψη ασφάλειας. Όχι ως θεωρία, αλλά ως πράξη. Και αυτό δεν είναι εύκολα αφομοιώσιμο, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, από Αθήνα και Λευκωσία.
Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν επανειλημμένα βρεθεί ένα βήμα πριν από τη χρήση στρατιωτικών μέσων και τελικά δεν το έκαναν. Οι Οινούσσες, ο Έβρος το 2020, η κρίση του Oruc Reis δεν ήταν απλώς διπλωματικά επεισόδια, αλλά οριακές στρατιωτικές καταστάσεις. Σε όλες, ελήφθησαν σοβαρά προληπτικά μέτρα, αλλά η τελική απόφαση δεν ελήφθη, εν μέρει επειδή δεν υπήρχε απόλυτη βεβαιότητα για άμεση, αυτόματη και σίγουρη στρατιωτική στήριξη.
Η πολυετής οικονομική κρίση στην Ελλάδα, με τις επιπτώσεις της στους εξοπλισμούς και στη διαθεσιμότητα μέσων, είχε τότε βαρύνουσα σημασία. Το Ισραήλ το γνωρίζει αυτό πολύ καλά. Και ακριβώς εκεί παρεμβαίνει.
Η λογική που φαίνεται να προτείνεται είναι απλή αλλά σκληρή: καμία χώρα δεν μπαίνει μόνη της σε κρίση. Η τριμερής δύναμη δεν χρειάζεται να ανακοινωθεί επίσημα για να λειτουργήσει αποτρεπτικά. Αρκεί να είναι γνωστό ότι υπάρχει σχέδιο, διαλειτουργικότητα και κοινή αντίληψη αντίδρασης.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η πρόσφατη δημόσια έμμεση αναφορά του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη, περί ιδεών που είναι στα σκαριά για έναν μικρότερο, ευέλικτο μηχανισμό συλλογικής ασφάλειας στην περιοχή ένα «μικρό ΝΑΤΟ». Περιγραφή που δεν απέχει καθόλου από αυτό που ήδη συζητείται στο παρασκήνιο.
Ταυτόχρονα, οι συνεκπαιδεύσεις Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ έχουν πυκνώσει αισθητά και έχουν αλλάξει ποιοτικά. Δεν πρόκειται πλέον για τυπικές ασκήσεις επίδειξης συνεργασίας, αλλά για σενάρια πραγματικών κρίσεων υψηλής έντασης, με έμφαση στην ταχεία ενεργοποίηση και τη συνδυασμένη δράση. Κάτι που αντιληφθήκαμε για πρώτη φορά όταν ο φακός της κάμερας μας αποτύπωσε την διέλευση Ισραηλινών μαχητικών πάνω από την Κύπρο μας κατά την διάρκεια συνεκπαιδεύσεων με την Εθνική Φρουρά.
Η συγκυρία μόνο τυχαία δεν είναι. Η αυξανόμενη γεωστρατηγική παρουσία της Ινδίας στην περιοχή, η έναρξη μεγάλων έργων και διαδρόμων όπως το GSI και ο IMEC, μετατρέπει την Ανατολική Μεσόγειο σε κόμβο παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Όσο αυξάνεται η στρατηγική αξία της περιοχής, τόσο μειώνεται η ανοχή στην αστάθεια.
Την ίδια στιγμή, οι εκτιμήσεις για μελλοντική στρατιωτική εμπλοκή με την Τουρκία πληθαίνουν. Η Άγκυρα δεν περιορίζεται σε ρητορική. Αναπτύσσει δυνατότητες, δοκιμάζει αντιδράσεις και λειτουργεί με μακρύ ορίζοντα χρόνου. Το Ισραήλ το διαβάζει αυτό καθαρά και κινείται αναλόγως.
Η επικείμενη τριμερής σύνοδος στο Ισραήλ, με τη συμμετοχή του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη υπό τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, αποκτά βαρύτητα που ξεπερνά τις τυπικές διακηρύξεις. Στο τραπέζι δεν βρίσκεται απλώς η συνεργασία, αλλά το ερώτημα αν Ελλάδα και Κύπρος είναι έτοιμες να περάσουν σε ένα νέο, πιο σκληρό και πιο ρεαλιστικό δόγμα αποτροπής.
Η Λευκωσία επισήμως κρατά χαμηλούς τόνους. Ο υπουργός Άμυνας Βασίλης Πάλμας δεν επιβεβαιώνει ούτε διαψεύδει. Όμως, σύμφωνα με τη συνολική αποτίμηση του NEMESISHD.GR, τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν πλέον στη θέση τους.
Και στη γεωπολιτική, όταν τα σημάδια πληθαίνουν, σπάνια πρόκειται για σύμπτωση.
