Γράφει ο αναγνώστης του NEMESISHD.GR Γιώργος Γκιλεφέσης Μαρκαντώνης: Τα τελευταία χρόνια, ειδικά στην Αμερική και στις γειτονικές χώρες αλλά και στις ευρωπαϊκές που βρέχονται από τον Ατλαντικό, έχουν κάνει την εμφάνισή τους τα αποκαλούμενα Ναρκο-Υποβρύχια.
Τι είναι αυτά; Είναι υποβρύχια κυρίως ημιβυθιζόμενα, αν και τελευταία και πλήρως βυθιζόμενα, τα οποία αναπτύχθηκαν από τα καρτέλ ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής ως μέσο διακίνησης των ουσιών (π.χ. κοκαΐνη). Είναι μια εντυπωσιακή ευρεσιτεχνία των καρτέλ, όπως άλλωστε έχουν αποδείξει στο παρελθόν με τα υπόγεια τούνελ στα σύνορα ΗΠΑ – Μεξικού (με χωρητικότητα αμαξιού παρακαλώ).
Ακόμα πιο εντυπωσιακή, πέρα από την ύπαρξη αυτών των υποβρυχίων, είναι η σταδιακή εξέλιξη και αναβάθμιση τους. Τόσο εντυπωσιακή, που το ελληνικό κράτος θα μπορούσε να αξιοποιήσει μία τέτοια ευκαιρία.
Τεχνικά χαρακτηριστικά των υποβρυχίων Self-Propelled Semi-Submersible (SPSS)
Τα υποβρύχια αυτά, συγκεκριμένα τα SPSS (Self-Propelled Semi-Submersible) βάσει της Κοινής Διυπηρεσιακής Νότιας Ομάδας Κρούσης των ΗΠΑ (Joint Interagency Task Force South), έχουν τα εξής χαρακτηριστικά:
- Μήκος: 12-24 μέτρα
- Ώθηση: μονός ή διπλός κινητήρας ντίζελ
- Χωρητικότητα καυσίμου: 5.677 λίτρα (5.6 κυβικά μέτρα) ή και παραπάνω
- Ταχύτητα: 6+ κόμβοι (11 χλμ/ώρα)
- Εμβέλεια: ≈ 3.200 χλμ (1.728 ναυτικά μίλια)
- Χωρητικότητα Προσωπικού: 4 άτομα
- Χωρητικότητα “εμπορευμάτων”: 4-12 τόνοι
- Χειρισμός: Ανθρώπινος ή Εξ Αποστάσεως
- Κόστος: $2 εκατομμύρια
- Χρόνος κατασκευής: περίπου μέχρι 1 έτος
- Υλικό κατασκευής: υαλοβάμβακας, ξύλο, ατσάλι
Έχοντας λοιπόν τα τεχνικά χαρακτηριστικά κατά νου, μπορούμε πλέον να αντιληφθούμε όχι μόνο την εφευρετικότητα των καρτέλ, αλλά και το πώς αυτή η εφεύρεση θα μπορούσε να αξιοποιηθεί από κρατικούς παράγοντες.
Στρατιωτική αξιοποίηση νανο-υποβρυχίων
Καταρχάς, τα υποβρύχια-νάνοι είναι τεχνικά εφεύρεση από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου η χρήση τους περιοριζόταν στη διείσδυση των εχθρικών λιμανιών ή και σε ανοιχτές θάλασσες. Ωστόσο, η χρησιμότητά τους σε σύγκριση με τα «κλασικά« υποβρύχια ήταν περιορισμένη λόγω της μικρής εμβέλειας και της εξάρτησής τους από ένα “μητρικό” σκάφος το οποίο θα έπρεπε να τα περισυλλέξει μετά το πέρας της αποστολής τους.
Πλέον, όπως αποδείχθηκε και στην πράξη, τα σύγχρονα αυτά “μικρά” υποβρύχια μπορούν να διασχίσουν τον Ατλαντικό Ωκεανό και να μεταφέρουν με ασφάλεια (όσο αυτό είναι εφικτό από τα καρτέλ) τόνους εμπορευμάτων. Τα 3.200 χιλιόμετρα δεν είναι καθόλου μικρή απόσταση.
Ένα υποβρύχιο τέτοιων χαρακτηριστικών θα μπορούσε να καλύψει την απόσταση Σούδα-Κύπρος τέσσερις φορές. Βέβαια με τις συγκεκριμένες ταχύτητες, μια τέτοια απόσταση θα έπαιρνε περίπου 68 ώρες για να διεκπεραιωθεί. Βέβαια, λόγου χάριν η Ελλάδα, θα μπορούσε κάλλιστα να αλλάξει τον κινητήρα σε έναν πιο προηγμένο. Όποτε ας αναλογιστούμε τα ωφέλη ενός στόλου τέτοιων υποβρυχιών στο Ελληνικό Ναυτικό
Πλεονεκτήματα για το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Τα υποβρύχια αυτά μπορούν να ενταχθούν στην κατηγορία των USV (Unmanned Surface Vehicles – Μη Επανδρωμένα Πλωτά Οχήματα) και συγκεκριμένα στα βυθιζόμενα USV για μείωση του κινδύνου εντοπισμού. Ο χειριστής τους θα βρίσκεται μακριά από το σκάφος, εκμηδενίζοντας σχεδόν πλήρως τον κίνδυνο απώλειας της ζωής του σε περίπτωση πολέμου.
Σενάριο πολέμου Ελλάδας-Τουρκίας
Σε ένα σενάριο πολέμου Ελλάδας-Τουρκίας, τα σκάφη αυτά, θα μπορούσαν να αναλάβουν πλήρως τον ανεφοδιασμό των ελληνικών νησιών με μεγαλύτερη ασφάλεια, αποτελεσματικότητα και ταχύτητα λόγω όγκου χωρητικότητας, μη επάνδρωσης του σκάφους, χαμηλού κόστους κατασκευής, μείωσης του κινδύνου εντοπισμού και άρα βύθισης, χρόνου κατασκευής αλλά και μεγέθους που θα τους επιτρέπει να πλησιάζουν τα ρηχά νερά των νήσων του Αιγαίου.
Ακόμα όμως και σε περίπτωση πολέμου στην Κύπρο, ένας ικανοποιητικός αριθμός αυτών των υποβρυχίων, θα μπορούσε να μεταφέρει ένα διόλου μικρό ποσό υλών, εξοπλισμών και πυρομαχικών χωρίς ανάγκη για σημαντική αμυντική κάλυψη κατά την διάρκεια του ταξιδιού, μιας και μόλις το 5% με 15% αυτών εντοπίζεται και κατάσχεται.
Υποθετικό νέο μοντέλο για την Ελλάδα
Ας φτιάξουμε λοιπόν υποθετικά, ένα τέτοιο υποβρύχιο, με τα εξής, πιο ανεπτυγμένα αλλά μετριοπαθή χαρακτηριστικά:
- Μήκος: 18 μέτρα
- Ώθηση: Ντίζελ ηλεκτρική
- Χωρητικότητα καυσίμου: 8.000 λίτρα (8 κυβικά μέτρα)
- Ταχύτητα: 12 κόμβοι (22 χλμ/ώρα)
- Εμβέλεια: ≈ 3.200 χλμ (1.728 ναυτικά μίλια)
- Αποθηκευτικός Χώρος: 10 τόνοι
- Χειρισμός: Εξ Αποστάσεως
- Κόστος: $10 εκατομμύρια
- Χρόνος κατασκευής: περίπου 1-2 έτη
Οπότε έχουμε τα εξής: Ένας μετριοπαθείς στόλος 10 τέτοιων υποβρυχίων, θα κοστίσουν κατά προσέγγιση στα $100 εκκατομύρια και μαλιστά αν βάλουμε στην εξίσωση την πιθανότατη αύξηση των τρεχούμενων κόστων λόγω τυχών δυσχεριών (όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει στις αμυντικές βιομηχανίες) τον διπλασιασμό του κόστους τους, δηλαδή $200 εκκατομύρια συνολικό κόστος κατασκευής.
Θα έχουμε την δυνατότητα με πολύ μικρό χρονικό ορίζοντα κατασκευής όλων τους μέσα σε μια 10ετία, ένας στόλος 10 τέτοιων υποβρυχίων, να έχει την δυνατότητα να προμηθέυει την “κείται μακράν” Κύπρο, με 100 τόνους εξοπλισμό, πυρομαχικά και διάφορες ύλες μέσα σε 34 ώρες, με καύσιμο για 2 πλήρη δρομολόγια, με πιθανότητες εντοπισμού 5% με 15% και βύθισης λίγο χαμηλότερες, χωρίς τον κίνδυνο απώλειας ανθρώπινης ζωής, με χαμηλό κόστος αντικατάστασης αλλά και αξοποίησης των διαστάσεων των υποβρυχίων που θα τους επιτρέπει να προσεγγίζει τα Λιμάνια της Κύπρου (π.χ. Το λιμάνι της Λεμεσού έχει 15 μέτρα βάθος ή της Λάρνακας με 12 μέτρα βάθος) καθώς και σε οποιοδήποτε ναυτικό σημέιο από όπου θα μπορούσε να προσεγγίσει με ασφάλεια τις ακτές της Μεγαλόνησου ώστε να γίνει η μεταφόρα των προμηθειών.
Σύγκριση με μεταγωγικά αεροσκάφη
Αντίθετα, οι δύο κύριοι τύποι μεταγωγικών αεροσκαφών της Ελλάδας C-130 και C-27 έχουν χωρητικότητα 19 και 11,3 τόνων αντίστοιχα, με μέγιστη εμβέλεια 3.800 και 5.852 χιλιόμετρα με πλήρωμα 3 για το C-130 και 2 άτομα για τα C-27. Αν και όντως είναι σε όλα αποδοτικότερα από τα υποτιθέμενα νέα υποβρύχια, δεν πρέπει να ξεχνάμε το κόστος κατασκευής και συντήρησης αυτών των αεροσκαφών, την ανάγκη αεροπορικής κάλυψης αυτών, το κόστος λειτουργίας, τον χρόνο κατασκευής αυτών αλλά και το πιθανό ανθρώπινο κόστος.
Ειδικές αποστολές
Εκτός από τον ανεφοδιασμό, τέτοια υποβρύχια θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για μεταφορά ειδικών δυνάμεων ή ακόμα και υψηλόβαθμων αξιωματικών, δημιουργώντας μια νέα κατηγορία Υποβρύχιων Σκαφών Μεταφοράς Προσωπικού αλλό αυτό είναι κουβέντα για ένα άλλο άρθρο…
Συμπέρασμα
Συνοψίζοντας, το προτεινόμενο πρόγραμμα υποβρυχίων, για το οποίο εισηγούμαστε την ονομασία “ΟΔΥΣΣΕΑΣ” – εμπνευσμένη από την εφευρετικότητα και την πανουργία που χαρακτηρίζουν το εγχείρημα – έχει τη δυνατότητα να αποτελέσει ένα πολύτιμο asset για το ένδοξο Ελληνικό Ναυτικό. Μέσω αυτού, θα μπορούσαν να ενισχυθούν οι επιχειρησιακές δυνατότητες και η τεχνογνωσία του, είτε στο πλαίσιο μιας πλήρως εγχώριας κατασκευής είτε μέσω συνεργασίας με ιδιωτικές εταιρείες του κλάδου.
Γιώργος Γκιλεφέσης Μαρκαντώνης
