Σε νέα φάση έντασης εισέρχονται οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, καθώς μετά την Τρίπολη, και η κυβέρνηση της Βεγγάζης, που πρόσκειται στον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, προχώρησε σε ανοιχτή καταδίκη της ελληνικής απόφασης για παραχώρηση θαλάσσιων περιοχών νότια της Κρήτης σε ενεργειακές εταιρείες. Η στάση αυτή επιβεβαιώνει μια σπάνια σύμπλευση ανάμεσα στις δύο αντίπαλες πολιτικές οντότητες της Λιβύης και καταγράφει την πρώτη επίσημη αντίδραση της Ανατολικής Λιβύης εναντίον της ελληνικής ενεργειακής στρατηγικής.
Η χρονική συγκυρία της καταδίκης δεν είναι τυχαία. Σήμερα, ο γιος του Χαλίφα Χαφτάρ, Belkacem Haftar, συναντήθηκε με τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, κίνηση που εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια της Άγκυρας να οικοδομήσει ισχυρούς δεσμούς και με τη διοίκηση της Ανατολικής Λιβύης. Η επίσκεψη αυτή προσλαμβάνει ιδιαίτερη σημασία καθώς έρχεται λίγες μόνο ημέρες μετά από ελληνικές προσπάθειες αποκλιμάκωσης.
Συγκεκριμένα, στις 16 Ιουνίου, η ελληνική διπλωματική αποστολή στη Λιβύη πραγματοποίησε επαφές με στόχο την αποτροπή τέτοιων αρνητικών εξελίξεων. Ο Έλληνας πρέσβης είχε επαφές σε διπλωματικό επίπεδο, ενώ τη Δευτέρα ακολούθησε συνάντηση με τον Aguila Saleh, Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης με έδρα το Τομπρούκ.
Ο Σάλεχ, ο οποίος στο παρελθόν είχε ταχθεί έντονα εναντίον του παράνομου Τουρκολιβυκού μνημονίου, εμφανίζεται πλέον να αποδέχεται τη σύσταση τεχνικής επιτροπής με στόχο την επανεξέταση και πιθανή έγκριση του. Η αλλαγή στάσης τόσο του ίδιου όσο και του περιβάλλοντος Χαφτάρ προκαλεί ερωτήματα για τον βαθμό στον οποίο η Τουρκία επηρεάζει τις εξελίξεις στην Ανατολική Λιβύη.
Η Άγκυρα φαίνεται να εντείνει την επιρροή της μέσα από διπλωματικά ανοίγματα αλλά και οικονομικά κίνητρα. Στην περίπτωση της Ανατολικής Λιβύης, η επιρροή της Τουρκίας διευρύνεται μέσω των προγραμμάτων ανοικοδόμησης που διαχειρίζεται ο Belkacem Haftar, σε συντονισμό με τουρκικά συμφέροντα. Οι εξελίξεις αυτές υποδεικνύουν ότι η τουρκική στρατηγική περιλαμβάνει τόσο πιέσεις όσο και χρηματισμούς μια τακτική συνδυασμού απειλών και ανταλλαγμάτων με σκοπό την αλλαγή στάσης λιβυκών αξιωματούχων.
Για την Αθήνα, η διεύρυνση της τουρκικής επιρροής και στην Ανατολική Λιβύη –σε μια περιοχή που παραδοσιακά διατηρούσε αποστάσεις από την Άγκυρα– συνιστά σοβαρή γεωπολιτική πρόκληση. Εάν η διοίκηση του Τομπρούκ συναινέσει τελικά στο παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, τότε η ελληνική θέση στην Ανατολική Μεσόγειο θα δεχθεί ακόμη μεγαλύτερη πίεση, σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης τουρκο-λιβυκής σύμπλευσης και θα χρειαστούν απτά τιμωρητικά μέτρα ως απάντηση.
