Περί Πολιτικής και Στρατιωτικής Ευθύνης

Περί Πολιτικής και Στρατιωτικής Ευθύνης

Γράφει φίλος και αναγνώστης του NEMESISHD.GR

Πολλές φορές γινόμαστε μάρτυρες τίτλων και σχολίων στα Μέσα Επικοινωνίας όπως «Προδότες Πολιτικοί», «Ρουφιάνοι», «Δοσίλογοι» κλπ.

Σε όλη αυτή τη δίκη, απουσιάζει παντελώς η ατομική ευθύνη όσων συμμετέχουν στη διαδικασία λήψης απόφασης. Είναι όμως όντως έτσι; Ας προσπαθήσουμε να ρίξουμε μια κυνική ματιά στον κόσμο και τους κανόνες που αυτοί διέπουν τις σχέσεις μεταξύ Στρατιωτικής και Πολιτικής ηγεσίας.

 Όπως κάθε οικοδόμημα, έτσι και αυτό στηρίζεται σε κάποιους ιδεολογικούς πυλώνες:

Τα τελευταία 47 χρόνια, έχουμε γίνει θεατές μη ευνοϊκών προς την αναβάθμιση της Ισχύος της Χώρας γεγονότων.  Η ερώτηση είναι «μα καλά κανείς δεν το πρόβλεψε;».

Η αλήθεια είναι… ότι η αλήθεια δεν είναι μία και μόνον. Κι αυτό γιατί εξαρτάται από τα άτομα τα οποία βρίσκονται στη λήψη απόφασης, τη δεδομένη χρονική στιγμή κι όχι γιατί η λήψη απόφασης αποτελεί το αποτέλεσμα μιας συστημικής, ορθά δομημένης διαδικασίας η οποία είναι κομμάτι μιας διαχρονικής ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ. Αυτό διαπιστώνεται εύκολα εάν ρωτήσουμε τους Πολιτικούς μας «Ποιό είναι το πλάνο για την χώρα για το 2030,2050, 2100».

Πιο πιθανό είναι να γελάσουν, παρόλαυτα εμείς δεν γελάμε καθόλου. Από την άλλην, πόσες φορές έχουμε ακούσει τη φράση «τα Επιτελεία γνωρίζουν» ή ότι «έχουν γίνει μελέτες από τα Επιτελεία, αλλά δεν προχώρησαν».

Ας κάνουμε μια απόπειρα λοιπόν να αποδομήσουμε το ομιχλώδες νοητικό νέφος της βολικής αοριστίας (που εξυπηρετεί την αποτυχία) και να δούμε εν τέλει τί ισχύει και τί όχι.

Αρχικά, πρέπει  να αναφερθεί, ότι το Ατομικό συμφέρον έχει αναδειχθεί σε αξίωμα. Είναι μη διαπραγματεύσιμο και θα πρέπει να επιτευχθεί ακόμα και με ΜΗ ΝΟΜΙΜΑ μέσα (πολιτικά ευνοϊκή παρέμβαση).

Δεν νοείται η σκέψη αυτοκριτικής «Είμαι ικανός για τη θέση ή όχι;».

 Συνεπώς τίθεται το ερώτημα, ένας πολιτικός ο οποίος έχει να αποφασίσει μεταξύ υποχρεωμένων Αξιωματικών, χωρίς πολεμική εμπειρία (η τελευταία πολεμική εμπειρία ήταν το 1974) ποιόν να διαλέξει και με τί υπόβαθρο εν συνεχεία θα ακούσει το λόγο του.

Μοιραία λοιπόν έχουμε καλύψει ένα σεβαστό ποσοστό Αξιωματικών των ΕΔ. Από την άλλη ο Αξιωματικός που θέλει πάση θυσία, ανεξαρτήτου προσόντων την υψηλότερη θέση, χωρίς αίσθηση ευθύνης ΦΕΡΕΙ ή ΔΕΝ ΦΕΡΕΙ ευθύνη;

Πατώντας λοιπόν στα ανωτέρω, ένας Στρατιωτικός ο οποίος βλέπει κακώς κείμενα, προκειμένου να εξασφαλίσει μεγαλύτερες πιθανότητες ανέλιξης, είναι πρόθυμος ακόμα και να ΑΠΟΚΡΥΨΕΙ στοιχεία, προκειμένου να μην γίνει δυσάρεστος.

Συνεπώς εάν όλα πάνε καλά, έχει καλώς. Εάν όμως κάτι στραβώσει, δεδομένου ότι είναι δύσκολο κάποιος να τον διαψεύσει σαν «Ειδικός», η ευθύνη στρέφεται προς τον Πολιτικό, οπότε η δικαιολογία είναι «Πολιτική απόφαση».

Έστω τώρα ότι ο εν λόγω Αξιωματικός, αναφέρει το πρόβλημα (είτε από καθήκον είτε από φόβο για μελλοντικές συνέπειες). Σε περίπτωση που το αίτημά του απορριφθεί, εάν είναι καλός γνώστης και θαραλλέος υποβάλλει παραίτηση, αναλαμβάνοντας το ενδεχόμενο «ρίσκο» για τη μετέπειτα εξέλιξή του.

Παρόλαυτα, επειδή κάτι τέτοιο δεν νοείται ούτε στον πιο προηγμένο εγκέφαλο ενός φανταστικού  Ελληνικού Θιβέτ, επικρατεί η δικαιολογία ότι είναι «Πολιτική απόφαση», με την αυτοϊκανοποίηση της προσωπικής μεν ανάδειξης, η οποία καταλήγει σε ηρωική υπεκέραση τελικά.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό σημείο είναι η αποχή από την τεχνολογία. Η απειλή είναι δεδομένη και τα τεχνολογικό φάσμα αυξάνεται.

Αλήθεια πιστεύετε ότι η πλειονότητα των στρατιωτικών ενδιαφέρετε;

Εάν ΝΑΙ;

Βλέποντας τα παραδείγματα στη Συρία και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, πώς καταλήξαμε το 2021 να μην έχουμε ΑΝΤΙ-DRONE σύστημα και να προτείνουν κάποιοι ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ τη χρήση Τ-6 ΤΕΧΑΝ 2 για την αντιμετώπιση αυτών και οι απέναντι να γελάνε;

Δυστυχώς η αντίληψη ενός Έλληνα Αξιωματικού του πεδίου της μάχης, μάλλον ανταποκρίνεται σε εκείνο του 1990 ή και παλαιότερα. Νομίζετε ότι έχουν εικόνα τί είναι τα Kargu, τα SOM, το Akungsur τα HYPERSONIC όπλα και οι Ψευδοδορυφόροι;

Ο λόγος είναι ένας και μοναδικός. Η απουσία των ΕΔ από πραγματικά πεδία μαχών. Το γεγονός αυτό είναι πολύ σημαντικό καθώς το σύστημα και η κοινωνία συνολικά ΔΕΝ εκπαιδεύται σε δύσκολες καταστάσεις, που αναδεικνύουν την Αριστεία, το Θάρρος,την Οργανωτικότητα, την Μέριμνα, την Απόφασιστικότητα και Ευθύνη. Οποιαδήποτε νέα ιδέα καταβαραθρώνεται «είσαι τρελός τί νέα τεχνολογία; κι αν αποτύχει;

Θα παίξω ΕΓΩ την καριέρα μου; Τί κανανε οι προηγούμενοι; πάτα σε αυτό να παραδώσουμε κάτι να υπάρχει – κι όλα καλά». Και όταν ρωτάει ο Υπουργός «Τί πρόβλημα έχουμε;» η απάντηση, τουλάχιστον τα προηγούμενα χρόνια, ήταν «όλα καλά κ.Υπουργέ» με το ανάλογο ύφος μεσαιωνικού ιπποκόμου (μην εκθέσουμε και τους προηγούμενους)… Όλα καλά λοιπόν και κάπως έτσι φτάνουμε στα γεγονότα του 2020 να διαπιστώνουν κάποιοι ένα κλάσμα Αλήθειας.

Λέγονται όλα αυτά, γιατί ο κόσμος νομίζει ότι είναι απλό να στέλνεις στρατεύματα 2000ΝΜ μακριά από τη χώρα.

Λοιπόν κύριοι, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Και για αυτό τέτοιες αποστολές γίνονται από σοβαρά Κράτη. Και στην ερώτηση «είναι οι Γείτονες μας σοβαρή χώρα;».

Όχι μόνον είναι, αλλά πλέον καθιερώνονται ως περιφερειακή δύναμη στις συνειδήσεις των μεγάλων δυνάμεων. Και σε αυτές τους τις προσπάθειες σημαντικό ρόλο έπαιξε η αφομοίωση της Τεχνολογίας. Δεν θα ήθελα να αναφερθώ στα προγράμματα που τρέχουν απέναντι. Και εάν βρεθεί κάποιος ερασιτέχνης να απαντήσει «είναι μη αποτελεσματικά ή ανεπαρκή», θα πρέπει να θυμηθεί πώς αντιμετωπίζονταν τα Κινέζικα προϊόντα τη δεκαετία του 1990-2000.

Αυτή τη στιγμή που κάποιοι διαβάζετε αυτό το άρθρο από την κινέζικη τεχνολογική συσκευή σας, δεν φαντάζομαι να έχετε την ίδια άποψη με τη προαναφερθείσα δεακετία, για το προϊόν που επιλέξατε να λειτουργείτε.

            Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και άλλα κακώς κείμενα, σκοπός όμως δεν είναι να κατακρίνουμε θεσμούς, σκοπός έιναι να βελτιωθούμε όλοι. Είναι να δώσουμε το μήνυμα ότι στην Αληθινή Δημοκρατία, κανείς δεν είναι Ανώτερος από το Εθνικό Συμφέρον. Και κάθε ένας που συμμετέχει στη διαδικασία λήψης μιας απόφασης φέρει κατ’ αναλογία το αντίστοιχο μερίδιο ΕΥΘΥΝΗΣ. Αυτό είναι κάτι που κανείς Πολιτικός, Στρατιωτικός και Πολίτης δεν πρέπει να ξεχνάει ποτέ. Κανείς δεν πρέπει να είναι πλέον άμοιρος ευθυνών.

Ιδιαίτερα ο αδιάφορος Πολίτης και μαλθακός Στρατιωτικός, που διαμαρτύρεται ακρίτως και που προωθεί το ατομικό του μικροσυμφέρον, αυτοαναιρεί το δικαίωμά του να κρίνει εκείνους που τον διοικούν. Κατανοούμε ότι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ είμαστε το Κράτος.

Εάν εμείς αποφασίσουμε να είμαστε σοβαροί και το Κράτος μας θα είναι σοβαρό. 200 χρόνια μετά την Επανάσταση, κάνουμε στροφή σε όλα τα κατάλοιπα που μας αφήνουν πίσω λόγω αδράνειας και βαδίζουμε στη λογική εκείνων που την θεμελίωσαν σε αυτά τα μέρη 2500, βελτιώνοντάς την.

            Κλείνω αυτές τις σκέψεις με τα λόγια του μεγαλύτερου Έλληνα Στρατηλάτη,

            «Τίποτα αδύνατο για αυτόν που θα προσπαθήσει»

            Αποκλειστικά για το «ΝΕΜΕSIS HD»

«Παρμενίδης»

Share
Translate »