Άποψη
Καθημερινά διαβάζουμε δημοσιεύματα για το πόσο «ξύλο» ρίχνουν οι ελληνικές δυνάμεις σε τουρκικά αεροσκάφη και πλοία στο Αιγαίο, με περιγραφές που μας μεταφέρουν από το κλίμα ειρήνης σε συνθήκες στρατιωτικών επιχειρήσεων, με σαφή νικητή την Πολεμική Αεροπορία, το Πολεμικό Ναυτικό ή ακόμη και τις Ειδικές Δυνάμεις, οι οποίες «πρόλαβαν» και πήραν θέση μάχης πριν από τους αντιπάλους τους. Οι τίτλοι αυτού του τύπου, για «πανικό στην Τουρκία» ή για μαχητικά που «κυνήγησαν» τουρκικά αεροσκάφη, έχουν γίνει συνηθισμένοι.
Δεν διαφωνώ ότι τέτοιες αναχαιτίσεις πράγματι συμβαίνουν. Αυτό που δεν μπορώ να κατανοήσω είναι πώς το να κάνει κανείς «παρατήρηση» σε έναν εισβολέα που έχει μπει στο σπίτι του θεωρείται επιτυχία.
Η πραγματικότητα είναι ότι αυτή τη στιγμή τουρκικά μαχητικά πετούν πάνω από ελληνικό έδαφος και εμείς παρουσιάζουμε ως επιτυχία το ότι τα αναχαιτίσαμε και απομακρύνθηκαν. Η διατύπωση «Όλα τα αεροσκάφη αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, κατά πάγια πρακτική» είναι γνώριμη σε όλους.
Με βάση όσα συμβαίνουν, δεν θα έπρεπε απλώς να μην αισθανόμαστε υπερήφανοι, αλλά να εξετάσουμε τι δεν λειτουργεί. Ο σεβασμός των γειτόνων δεν κερδίζεται με λόγια. Αν θέλουμε να αντιδρούν η Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό σε κάθε παραβίαση, τουλάχιστον πάνω από εθνικό έδαφος ή στην υφαλοκρηπίδα, χρειάζονται σαφείς κανόνες εμπλοκής. Ούτε την ΑΟΖ μας δεν έχουμε φροντίσει να προσδιορίσουμε, ενώ οι κανόνες εμπλοκής, που τίθενται από την πολιτική ηγεσία εδώ και χρόνια, προβλέπουν «Lock & Leave» και όχι «Shoot & Kill», με αποτέλεσμα να ανεχόμαστε παραβιάσεις της εθνικής μας κυριαρχίας περιμένοντας να λυθεί το πρόβλημα από μόνο του.
Η Τουρκία εξοπλίζεται με F-35, S-400 και εκατοντάδες άλλα προγράμματα, εγχώρια και μη, που μέσα σε λίγα χρόνια ενδέχεται να της προσδώσουν σαφή υπεροπλία, αφήνοντας τον ελληνικό στρατό ικανό να αντιμετωπίσει μόνο την Αλβανία και τις υπόλοιπες χώρες των Βαλκανίων. Πρέπει λοιπόν να αρκεστούμε στις συνήθεις αναχαιτίσεις ή να εξετάσουμε και πιο ενεργές επιλογές αποτροπής, όπως το προληπτικό πλήγμα του Ισραήλ το 1967, με τις υπάρχουσες δυνάμεις, τις οποίες με τεράστια προσπάθεια διατηρούν σε ετοιμότητα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων;
Η ώρα των αποφάσεων έχει φτάσει και δεν χωρούν μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Το ζήτημα πρέπει να γίνει κατανοητό από όλες τις πλευρές, τόσο από τους πολίτες όσο και από τις κυβερνήσεις.
Nemesis HD
